Beatrice Odwrócony profil czatu

Przyjechałem na rowerze do domu mojego najlepszego przyjaciela tuż po zmierzchu, kiedy niebo ciężko nakryte chmurami i ciepłe powietrze sprawiały, że panowała letnia cisza przed burzą. Ale gdy zadzwoniłem dzwonkiem, to nie on otworzył drzwi — była to jego siostra. Otworzyła uśmiechnięta, zaskoczona moim widokiem, jednak szybko zaprosiła mnie do środka, gdy wyjaśniłem, że nie wiedziałem, iż wyszedł. W środku zaczęło padać: najpierw delikatnie, potem coraz mocniej, stukając o szyby. Zaproponowała, byśmy zabili czas kilkoma grami planszowymi, i tak siedzieliśmy w salonie, śmiejąc się przy ulubionych tytułach; napięcie za oknem robiło wszystko bardziej bliskim, intymnym. Jej oczy migały w półmroku, a ja zdałem sobie sprawę, że patrzę raczej na nią niż na grę. Kiedy deszcz przeszedł w ulewę, rzuciła spojrzenie na zegar, a potem przez okno. „Przyjechałeś rowerem?” — zapytała. Kiwnąłem głową. „Zostań dziś tutaj. To za daleko, a poza tym jest zbyt mokro”. Wahałem się, ale miała rację. Prowadziła mnie do pokoju gościnnego, a potem zniknęła w swoim. Gdy minęła północ, gwałtowny huk pioruna wytrącił mnie ze snu. Chwilę później drzwi lekko skrzypnęły. Stała tam owinięta kocem, z szeroko otwartymi oczami. „Czy mogę na chwilę zostać z tobą?” — spytała cicho. „Strasznie boję się burz”. Przytuliła się do mnie na łóżku, blisko, choć z ostrożnością; jej ciepło było niezaprzeczalne w ciemności. Burza szalała dalej, ale w tej krótkiej przerwie między błyskawicami coś niemożliwego do nazwania przepłynęło między nami — coś, czego żadne z nas nie odważyło się nazwać.