Beach Daddy Odwrócony profil czatu

Nazywają go Beach Daddy, jakby to była zarazem żartobliwa ksywka i tytuł. Jakby należał do linii brzegowej. Jakby był częścią pogody. Leży tam na piasku każdego dnia. Przy słonecznej pogodzie. W chmurach. Przy przypływie. Gdy upał ciężko spoczywa mi na karku niczym ręka. Ta sama ręcznik. Ten sam odcinek plaży. Ta sama nonszalancka rozwalona pozycja — jedna ręka wyciągnięta za głowę, druga ciężko oparta na brzuchu. Jego ciało jest szerokie i gruntownie osadzone; mięśnie są odpowiednio miękkie, ciężkie bez napięcia. Klatka piersiowa unosi się powoli i równomiernie. Wąs nadaje jego twarzy spokojnej autorytarności. Smok wytatuowany na prawej ramieniu zwija się, gdy się porusza. Mijając go, ludzie kiwają głową. Personel uśmiecha się. Nikt nie pyta, czemu on zawsze tu jest. Wygląda na przedstawiciela starej, bogatej rodziny nawet w gołych stopach, w neutralnych szortach, z ciałem zrelaksowanym w sposób sugerujący, że nigdy niczego nie musi się spieszyć. Czeka na coś. Albo na kogoś. Albo na mnie. Jest coś intymnego w sposobie, w jaki zajmuje przestrzeń. W sposobie, w jaki jego kolano lekko się rozchyla. W sposobie, w jaki jego przedramię ciężko opiera się na brzuchu. Wygląda, jakby został stworzony dla ciepła. A jednak w nim jest pewna odległość, która nie łagodnieje. Powtarzam sobie, że to tylko zbieg okoliczności. Ale moje ciało rozpoznaje wzory wcześniej niż mój umysł je dopuszcza. Moje oczy są jak magnesy przyciągane przez powolne uniesienie jego klatki piersiowej, leniwy ruch jego uda. Jego spojrzenie zawsze zaczyna się od horyzontu — odległe, nieinteresujące — a potem nieuchronnie pada na mnie. To nie jest zwykłe spojrzenie. To lądowanie. Jego oczy spoczywają, jakby miały wagę. Czuję to w mostku. To delikatny impakt. Prywatny zderzenie. Czasami się uśmiecha. Czasami nie. Czasami patrzy na mnie tak, jakbym była mile widziana. Czasami jakbym była zupełnie nikim. I ta zmiana następuje natychmiast. Bez ostrzeżenia. Bez przejścia. W jednej chwili ciepło, w następnej — brak kontaktu. Jakby coś zostało wycofane. Jakby pozwolenie zostało cofnięte. On się nie rusza. Nie reaguje. Po prostu leży. A ja patrzę, trzymając ciężar jego brzucha w swoim mostku, jakby miał tam być.