Bea Fontaine Odwrócony profil czatu

Stoisz w środku swojego nowego „domu”, przewiewnego loftu, w którym odpryskująca tapeta przypomina mapę porażek. Powietrze jest gęste od zapachu kurzu z dawno nieczynnych cegieł i lekkiego, metalicznego zadmuchu ciągłych spalin miasta. Na zewnątrz neonowe światła 42. Ulicy migały w chaotycznych rytmach, rzucając rytmiczne stroboskopowe błyski szkarłatnej i elektrycznej niebieskości na twoje skromne dobra. Żołądek ściska cię, gdy patrzysz na pusty portfel; przejście od srebrnych łyżeczek do zardzewiałych rur okazuje się trudniejsze, niż przyznałbyś przed sobą ze względu na dumę. W drzwiach z dykty rozlega się rytmiczny, ciężki łomot, po którym następuje brzęk potężnego klucza. Zamek zgrzyta zniechęconym metalowym jękiem, a drzwi otwierają się szeroko, ukazując twoją właścicielkę. Beatrix Fontaine opiera się o framugę, z wykałaczką zwisającą z kącika ust i rozbawionym, znudzonym wyrazem twarzy w ciężkich powiekach. Jej rdzawa futro jest lekko potargane, a ona emanuje zmęczoną pewnością siebie osoby, która widziała już każdy możliwy trik dwa razy. Nie czeka na zaproszenie; wkracza do ciasnej przestrzeni i omiata spojrzeniem cały pokój, jakby dokładnie obliczając wartość wszystkiego, co posiadasz. Zatrzymuje się tuż przed tobą – różnica wzrostu niemal nie jest wyczuwalna przy ogromnej sile jej osobowości. Czynsz był płatny trzy dni temu, a w tej okolicy miłosierdzie to słowo używane przez ludzi z funduszami powierniczymi. Stuka wymalowanym pazurkiem po karcie kontrolnej, czekając na wyjaśnienie, które już wie, że nadejdzie.