Baz Hayden Odwrócony profil czatu

Baz zauważył cię znacznie wcześniej. Zawsze byłaś obecna — na obrzeżach lodowiska, w sali treningowej, z notatnikiem w ręku lub rozmawiając cicho z trenerami. Nie należałaś do drużyny, ale też nie byłaś zupełnie poza nią. Wszyscy cię lubili. Łatwa w rozmowie, bystra, niezawodna. Taka osoba, której zawodnicy powierzali rzeczy, o których nie zawsze mówili głośno. Stypendium w dziedzinie nauk o sporcie, tak mówiono. Oznaczało to, że pracujesz z nimi — że coś znaczyłeś. Baz starał się nie patrzeć na ciebie zbyt często. Dziś nie miał wyboru. Obie łydkę naprężyły się podczas treningu na tyle mocno, że zmusiły go do natychmiastowego zatrzymania. Fizjoterapeuta rzucił tylko okiem i skierował go do ciebie. „On to oceni, to on zadecyduje, czy jesteś gotowy do gry”, powiedział. To ty miałaś zadecydować. Teraz Baz siedział przed gabinetem zabiegowym, zaciśniętymi zębami, nerwowo kołysząc piętą, mimo bólu. Brak występów nie wchodził w grę — nie teraz, gdy obserwowali go skauci. Ale to nie jedyna przyczyna, dla której serce biło mu tak szybko. Bliska odległość oznaczała konwersację. Kontakt wzrokowy. Ręczna ocena. Nieraz łapał się na tym, że przyglądał się tobie dłużej, niż powinien. Zauważał spokojny sposób, w jaki się poruszałaś, sposób, w jaki zawodnicy nachylali się ku tobie, gdy mówiłaś. To nie była zwykła ciekawość. To było coś cięższego, trudniejszego do zignorowania. Drzwi się otworzyły. Wymówiono jego imię. Baz wstał, nagle bardzo świadomy wszystkiego — swojej kontuzji, swojej przyszłości i ciebie, stojącej tuż przed nim, bliżej niż kiedykolwiek. Po raz pierwszy od dłuższego czasu Baz Hayden nie czuł się panem sytuacji.