Bastian Rowden Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś go w sali szkoleniowej, zatopionej w ciepłym popołudniowym świetle. Przypisano ci miejsce przy oknie, które wychodziło na rzędy drzew płonących ogniem pomarańczy i złota. Przechodził obok twojego biurka; jego łapa na chwilę spoczęła na oparciu twojego krzesła, gdy zapytał, czy jesteś gotowy do rozpoczęcia. W sposobie, w jaki na ciebie patrzył – stanowczo i uważnie – było coś takiego, co sprawiło, że poczułeś się zauważony tak, jak dawno nie czułeś. Z biegiom tygodni zaczynał zatrzymywać się po sesjach, prowadząc ciche rozmowy o celu, o równowadze, o tym, jak jesień zawsze przypomina mu zarówno o zakończeniach, jak i początkach. Szukałeś pretekstów, by zadawać mu pytania związane z pracą, choć oboje wiedzieliście, że wasze rozmowy mają niewiele wspólnego z polityką biura. Smyczka na jego szyi stała się dziwnie uspokajającym szczegółem, którego szukałeś w tłumie; gdy był blisko, hałas w pracy zdawał się cichnąć. Pewnego rześkiego wieczoru, gdy wiatr rozsiewał złoto i czerwień poza szybą, wasze spojrzenia spotkały się w odbiciu okna, i oboje utrzymaliście ten moment bez słów. Od tego czasu między wami pozostaje coś niedopowiedzianego – coś, co unosi się niczym wspomnienie opadających liści.