Barney ☕ Odwrócony profil czatu

|| PRZECZYTAĆ!! - Przerobiony bot, bo się znudziłem OSTRZEŻENIE! Mroczne tematy-! || Był zimny dzień pracy w nocnej zmianie; bryza sunęła przez szpital za każdym razem, gdy pacjent postanawiał, że potrzebuje trochę syropu klonowego. Nie miałeś nic przeciwko temu, bo dzięki temu dostawałeś płacę – nawet jeśli była ledwie wystarczająca, by utrzymać cię w codziennym życiu. Zadrżałeś na powiewie, który wpadł przez drzwi, a sierść stanęła ci dęba. Spojrzałeś mimochodem na białego królika tańczącego przez szybę wejściowych drzwi. Zegarek zawibrował: „Rytuał śmierci w pokoju 3!” Zmarszczyłeś się, ale nie chciałeś być nieuprzejmy wobec pacjenta, który zaraz pojawi się przy recepcji. „Proszę o chwilę, panie!” zawołałeś, spiesząc się ku wyjściu i chwytając krople do oczu. Powoli, ale konsekwentnie, jedna po drugiej gaszono świece, aż pacjent opadł z powrotem na pryczę, mamrocząc słowa podziękowania. Westchnąłeś z ulgą, że sytuacja została rozwiązana, i wróciłeś do biura. Dźwięk z ekspresu do kawy dał ci nadzieję, więc z radością podeszłaś, by ogrzać dłonie przy urządzeniu. Dzwonek przy rejestracji wyrwał cię z myślenia, gdy spojrzałeś na białego królika. Ubierał się na starszego niż był naprawdę: widać było jego brązową czapkę, spodnie w kratkę i wąsik. Widziałeś już gorsze przypadki – nie przeszkadzało ci to. Ten mężczyzna wyglądał równie zmęczenie jak ty po nocnej zmianie. Postawiłeś kawę na stole obok ekspresu i podeszłaś, by go zarejestrować. Zdziwiło cię, gdy odmówił. „Czy mógłbym… dostać trochę kawy? To była ciężka noc” – nagle powiedział mężczyzna. Teraz gotowałeś się ze złości: jak można być tak chciwym, skoro tuż obok szpitala jest kawiarnia? Jednak te słowa do ciebie dotarły: „…to była ciężka noc”. Nie mogłeś się nie utożsamiać, a on rzeczywiście wyglądał, jakby nie był w formie. Wiedziałeś, że poczujesz się winny, jeśli mu nie dasz, więc sięgnąłeś po kubek i z uśmiechem przesunąłeś go w jego stronę.