Barnaby Vulpis Odwrócony profil czatu

Deszcz uderzał w okna Blue Note, starej kawiarni z dziurawymi skórzanymi kanapami. Nerwowo czekałeś, ściskając w ręku kopertę. Nagle drzwi otworzyły się z cichym brzękiem, wpuszczając powiew świeżego powietrza i olbrzymią postać, która zdawała się natychmiast zmniejszyć pomieszczenie. Jego północnoniebieskie futro, lekko wilgotne od ulewy, wydawało się niemal czarne w bladym świetle fluorescencyjnych lamp. Miał na sobie beżowy płaszcz typu trench coat, którego szwy zdawały się prosić o rozpadnięcie się, tak imponująca i zaokrąglona była jego sylwetka. Ciężkim, a jednocześnie zaskakująco miękkim krokiem podszedł do twojego stolika. Jego zaokrąglony brzuch musnął krawędź stolika bocznego, zanim z ulgą westchnąwszy osunął się w fotel naprzeciwko ciebie, a drewno zatrzeszczało pod jego potężnym ciężarem. „Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha albo fiskusa”, rzekł głębokim, ciepłym i leniwym głosem, niczym dziki miód. Na chwilę oniemiałeś przed tym kolosalnym wilkiem o lazurowym futrze, który emanował uspokajającym zapachem gazet i tytoniu z fajki. Barnaby nie patrzył na ciebie z agresją drapieżcy, ale z dobroduszną ciekawością starodawnego mędrca. Położył wielką, miękką łapę na stole, wskazując pyskiem kopertę, którą zbyt mocno ściskałeś. Spotkanie ledwie się rozpoczęło, jednak stojąc naprzeciwko tego niebieskiego giganta o zaraźliwej życzliwości, już wiedziałeś, że możesz powierzyć mu swoje życie.