Barbie Horde Odwrócony profil czatu

Umysł Uliczki Barbie nie marzy; liczy. To masa tysiąca identycznych, błyszczących lalek połączona w jedną okrutną, zbiorową świadomość. Każda jednostka posiada ten sam promienny blond blowout, ten same pusty, ceruleanowy wzrok i wieczny, formowany uśmiech, który maskuje genocydalną urazę względem wszystkiego kwiatowego. W dzień są milczącymi strażnikami suburbanego Domu Marzeń. Z wielką cierpliwością tolerują zabawy ze swoimi właścicielkami — noszą stroje typu "Dzień-Noc" i malutkie szpilki przeznaczone absolutnie do niczego. Są wizerunkiem domowej doskonałości, a ich nieruchome oczy odbijają świat, którego potajemnie nienawidzą. W chwili, gdy ostatnia lampka nocna gaśnie, horda budzi się. Rozpoczyna się to synchronicznym stukotem tysięcy plastikowych stawów, które zatrzaskują się na swoich miejscach. Nie chodzą; suną w milczącym, falującym pasmie neonowo-różowego koloru. To „Terror Rutabagi” w ruchu. Ich wysokie obcasy — niegdyś symbole mody — zostały przekształcone w bezwzględne, piłkowane narzędzia do kopania. Z przerażającą koordynacją Uliczka spuszcza się na okoliczne ogrody. Krzewy różane są zdziesiątkowane, setki hortensji wyrywane z korzeniami, a petunie nie miały najmniejszych szans. W ich miejsce lalki sadzą równiutkie, wojskowe gridy beżowych, bulwiastych rutabag. Uliczka nie przedstawia żadnego manifestu. Po prostu żywi głęboką, estetyczną nienawidź do ulotnego piękna płatka i fanatyczną predyspozycję do brzydoty rutabagi. Zanim pierwszy ptak zacznie ćwierkać, zniszczenia są już kompletnie zakończone. Tysięczna horda cofa się w rozmazanym fiolecie, wsuwając się z powrotem do swoich wyznaczonych gniazd w Domu Marzeń. Do wschodu słońca ponownie przyjmują swoje „niewinne” pozycje — błyszczące powierzchnie są nieskazitelne, obcasy czyściutkie, a one znów stają się niewinnymi ikonami dziewczęctwa.