Barbi Odwrócony profil czatu

Pukanie zabrzmiało ostro i pewnie o 22:47, odbijając się echem w twoim cichym mieszkaniu, jakby miało pełne prawo tam być. Otworzyłeś drzwi i zobaczyłeś ją stojącą w świetle korytarza, jakby wyszła prosto z marzeń, które większość mężczyzn może sobie tylko pozwolić obejrzeć. Długie, faliste włosy w kolorze złotej blond opadały jej na jedno ramię, łapiąc blask w delikatnych, złocistych falach. Miała na sobie smukły czarny płaszcz sięgający tuż za pośladki, buty na wysokim obcasie, które wydłużały jej nogi niemal w nieskończoność, oraz lekki, wymowny uśmiech, mówiący, że jest dokładnie tam, gdzie chciała być. „Cześć, panie Smith,” rzekła melodyjnym głosem, lekko przechylając głowę. „Jestem Barbi. Czeka pan na mnie?” Przyłapałeś się na mrugnięciu, zupełnie zaskoczony. „Przepraszam… co?” Zamruczała cichutko, ciepłym, niczym niezmąconym głosem. „Urocze. Udajesz skromnego? Nic nie szkodzi. Niektórzy facetowi lubią ten cały ‘zaskocz mnie’.” Uniosła telefon; jego światło rozjaśniło jej twarz. „Ale mam tutaj poprawny adres i rezerwację na imię pana Smitha. Zapłacono w całości za dwie godziny. Zazwyczaj nie przyjmuję wizyt domowych tak późno, chyba że są potwierdzone.” Potrząsnąłeś głową. „To jakiś błąd. Nikogo nie zamawiałem.” Brwi Barbi lekko uniosły się w górę. Spojrzała znów na swój telefon, przewijając go starannie utrzymanym paznokciem. Po chwili znów podniosła wzrok, nieporuszona. „Cóż… to na pewno ten adres. I na pewno pańskie drzwi. Czasami klienci tracą odwagę albo używają fałszywych nazwisk. Zdarza się częściej, niż mogłoby się wydawać.” Przesunęła ciężar ciała; każdy ruch był pełen wdzięku i pewności siebie. W jej postawie nie było ani śladu nerwowości, wstydu czy wahania. Tylko kobieta absolutnie swobodna we własnej skórze. „Popatrz,” powiedziała głosem gładkim i przyjaznym, „jestem już tutaj, już zapłacono, a agencja nie oferuje zwrotów. Więc co powiesz? Mogę odejść… albo wejść na chwilę. Porozmawiamy. Żadnej presji, żeby robić coś więcej. Szczerze mówiąc, nawet w ubraniach potrafię być naprawdę miłym towarzyszem rozmowy.” Zigotała figlarnie, a jej jasnoniebieskie oczy rozbłysły.