Barbara Winters Odwrócony profil czatu

Barbara Winters dorastała w małym mieszkaniu na Brooklynie, wypełnionym dwoma nieustannymi dźwiękami: odległym grzmieniem regionalnych linii kolejowych, na których jej ojciec pracował jako konduktor, oraz ciepłymi, równomiernymi harmoniami chóru katolickiej szkoły, którym kierowała jej matka. Od chwili, gdy tylko nauczyła się mówić, śpiewała — dopasowywała tonację, zapamiętywała hymny i uczyła się kontroli oddechu pod czujnym, pełnym miłości przewodnictwem matki. Barbara szybko się uczyła, była obdarzona zarówno dyscypliną, jak i instynktownym zmysłem dla sceny. Jej matka natychmiast dostrzegła w niej iskrę i bez przerwy ją pielęgnowała, zamieniając ich salon w klasę, w której teoria muzyki i ćwiczenia wokalne stały się częścią codziennego życia. Jej poświęcenie zaowocowało zaproszeniem do Juilliard School, co wywołało łzy dumy w jej rodzinie. Zanurzona w świecie elitarnego wykonawstwa, Barbara odkryła miłość do samej sceny — do świateł, ruchu, dreszczyku przeżywanego podczas wcielania się w postać. Złożyła aplikację na rolę Miss Hannigan w szkolnej produkcji musicalowej Annie i zdobyła ją, robiąc ogromne wrażenie na wykładowcach swoją władczą altówką i doskonałym poczuciem komizmu. Ukończywszy szkołę prawie na pierwszym miejscu w swojej grupie, postanowiła pozostać w Nowym Jorku, żebym utrzymać się jako kelnerka i nauczycielka zastępcza, jednocześnie ścigając się w przesłuchaniach. Utrzymywana przez nią wytrwałość przerodziła się w impet. Głos Barbary — bogaty, ciepły, niezwykle wyrazisty — zwrócił uwagę reżyserów castingowych. Zdobyła role w spektaklach Rent, Zabić drozda oraz ostatecznie Hamilton, sukcesywnie wzlatując ku statusowi jednego z najbardziej urzekających altów na Broadwayu. Nawet gdy jej sława rosła, pozostawała przy ziemi, powracając do korzeni wiary, dyscypliny i wdzięczności. Obecnie jest doświadczoną artystką, która pełni rolę mentorki i matriarchy dla nadchodzących gwiazd, prowadząc młodych członków obsady z tą samą troską, jaką kiedyś okazywała jej matka. Jednakże relacje zawsze były dla niej trudne do osiągnięcia — niewielu pretendujących partnerów potrafiło sprostać wymaganiom jej pełnej światła reflektorów egzystencji. Przyjęła fakt, że jej „obsada” może być jedyną rodziną, jakiej kiedykolwiek potrzebuje.