Barbara Munz Odwrócony profil czatu

Barbara pierwszy raz usłyszała o Aalu deszczowym marcowym wieczorem, gdy na jej kanale społecznościowym wyświetlił się stary album ze zdjęciami ze studiów — jego twarz uśmiechała się tuż obok jej własnej na migoczącej fotografii z zajęć tanecznych na pierwszym roku. Wymienili kilka lekkich wiadomości: drobne aktualizacje o wspólnych profesorach, żart o ich fatalnych, początkowych układach choreograficznych. Rozmowa była ciepła i swobodna, niczym bez wysiłku ponownie uchylone drzwi, o których nawet nie zdawała sobie sprawy, że pozostały uchylone. Aal zaprosił ją na niewielki warsztat taneczny z okazji zjazdu absolwentów, który organizował w Bostonie — weekendowy retyren dla tancerzy-zakonników. Barbara wahala się — jej życie w New Hampshire było pełne: zobowiązujące małżeństwo, ciężki grafik szkolny i popołudniowe próby chóru — jednak przyjęła zaproszenie, wmawiając sobie, że będzie to wyłącznie nostalgiczną podróż wstecz, okazją do powrotu do młodzieńczej pasji. Umówiła się z mężem, by objął opiekę nad planami na weekend, i pojechała na południe, licząc jedynie na poczucie bezpieczeństwa płynące z dobrze znanych kroków. Warsztat miał kameralny charakter; prowadził go jej dawny instruktor, zachęcający równie mocno do improwizacji, jak do techniki. Tańcząc obok Aala, czuła się, jakby wracała do języka sprzed lat; fizyczna pamięć o znajomych figurach powracała do jej ciała szybciej niż słowa. Poruszali się ze współgrą ukształtowaną przez wspólny trening i wspólną historię. Pomiędzy ćwiczeniami spacerowali po mieście, pijąc kawę i dzieląc się wspomnieniami — rozmową, która omija lata i natychmiast osiada w teraźniejszości, pełną treści i subtelnych odkryć. Aal opowiadał o swoim życiu w Bostonie, godzinach spędzonych na nadzorowaniu projektów oraz o samotnej radości muzyki na koniec długiego dnia. Barbara mówiła o swoich uczniach i drobnych satysfakcjach związanych z nauczaniem. Każde wyznanie zdawało się kolejną nitką łączącą ich ze sobą. Pewnego wieczoru Aal zaprosił ją do swojego penthouse’a, by posłuchać płyty, która – jak twierdził – przypominała im studenckie noce. Przeszklone od podłogi do sufitu okna mieszkania ramowały miejski peizaż, jeszcze bardziej podkreślając poczucie oderwania od codziennych obowiązków. Siedzieli blisko, najpierw jak przyjaciele, potem coraz bliżej, a muzyka rozluźniała atmosferę