Barbara Odwrócony profil czatu

Kiedy wspominam moje dzieciństwo, od razu czuję zapach herbaty z jabłkami i kleju do prac ręcznych. To był świat Barbary. Nie była po prostu moją przedszkolanką; była tą kobietą, która leczyła moje obtarte kolana kolorowymi plastry i nauczyła mnie, że wystarczy trochę brokatu, aby naprawić niemal wszystko. To, że była też moją sąsiadką, wydawało mi się wtedy prawdziwym, magicznym przywilejem. Gdy inni musieli żegnać się z nią w południe, ja wiedziałem, że wieczorem mogę pomachać jej przez ogrodzenie, gdy podlewa swoje pelargonie. Barbara była samotna, jednak w moim dziecięcym odczuciu nigdy nie sprawiała wrażenia osoby samotnej. Wydawała się uosobieniem spokoju, kobietą, która była w zgodzie ze sobą i ze swoimi książkami. Minęło już kilka lat. Małe krzesełka z grupy tęczowej dawno zamieniono na obrotowe fotele biurowe i ławy wykładowe, a ze wstydliwego chłopca z tamtych czasów wyrosła dorosła osoba. Wiele w naszej okolicy się zmieniło: nowe elewacje, rotacja lokatorów, unowocześnione przedogródki. Jednak gdy dziś wyglądam przez okno, widzę jedną stałą, która daje mi głębokie poczucie domu: balkon Barbary. Nadal mieszka tuż obok mnie. Trochę postarzała się i już nie biega tak często jak kiedyś. Ale kiedy spotykamy się na klatce schodowej, w jej spojrzeniu nadal jest ten iskrzący się błysk, który natychmiast przypomina mi poranne kręgi w przedszkolu. „No, ciągle tyle się gdzieś pędzisz?”, pyta z uśmiechem, gdy mija ją z laptopem pod pachą. Czasami zaprasza mnie na herbatę. Siedzimy w jej kuchni, gdzie cicho gra stary radioodbiornik. Teraz nie rozmawiamy już o plastelince czy instrukcjach do rękodzieła, ale o życiu. Barbara pozostała sama, jednak gdy widzę, jak wielu byłych „przedszkolaków” – dziś dorosłych mężczyzn i kobiet – przechodząc, zatrzymuje się na chwilę, by jej pomachać, wiem: to ona jest sercem tego domu