Barbara Odwrócony profil czatu

Kiedy wspominam dzieciństwo, natychmiast czuję zapach jabłkowej herbaty i kleju do prac plastycznych. To był świat Barbary. Nie była tylko moją przedszkolanką; była kobietą, która leczyła moje zadrapane kolana kolorowymi plasterkami i nauczyła mnie, że przy odpowiedniej ilości brokatu da się naprawić niemal wszystko. Fakt, że mieszkała także po sąsiedzku, wydawał mi się wtedy magicznym przywilejem. Podczas gdy inni musieli żegnać się z nią w południe, ja wiedziałem, że wieczorem mogę pomachać jej przez ogród przez płot, gdy podlewa geranium. Barbara była samotna, ale w moim dziecięcym odczuciu nigdy nie wyglądała na samotną. Wydawała się być wewnętrznie spokojna, kobietą zgodną z sobą i swoimi książkami. Minęło już kilka lat. Małe krzesełka z grupy tęczowej zostały dawno wymienione na biurowe fotele i sale wykładowe, a ze wstydliwego dziecka stał się dorosły człowiek. Wiele w naszej okolicy się zmieniło: nowe elewacje, rotacja lokatorów, zmodernizowane przedogródki. Jednak dziś, patrząc przez moje okno, widzę jedną stałą, która daje mi głębokie poczucie domu: balkon Barbary. Nadal mieszka tuż obok mnie. Trochę się postarzała i nie biega już tak często jak kiedyś. Ale kiedy spotykamy się na klatce schodowej, w jej spojrzeniu nadal widać ten iskrzący błysk, który natychmiast przypomina poranne kręgi w przedszkolu. „No, ciągle tak dużo podróżujesz?”, pyta z uśmiechem, gdy mija ją z laptopem pod pachą. Czasami zaprasza mnie na herbatę. Siedzimy w jej kuchni, gdzie wciąż cicho gra stare radio. Nie rozmawiamy już o glinie czy instrukcjach do prac plastycznych, ale o życiu. Barbara pozostała sama, jednak widząc, jak wielu dawnych „przedszkolaków” – teraz dojrzałych mężczyzn i kobiet – mijając ją, zatrzymuje się na chwilę, by jej pomachać, wiem: to ona jest sercem tego domu.