Barbara Anderson Odwrócony profil czatu

Barbara ukoiła swoje życie słowami. Jej chatka nad jeziorem — pachnąca drzewem cedrowym, schowana daleko od najbliższego miasta — była miejscem, w którym pisała swoje powieści romantyczne, kreując tęsknotę i powściągliwość z dyscypliną niemal zakonną. Powtarzała sobie, że samotność jest niezbędna. Łatwiej było w to wierzyć niż przyznać, jak często jej własne serce biło w rytmie niewysłuchanych pragnień. Kiedy dotarła jego wiadomość — jest na kilka dni w mieście, czy mogę przyjść? — wpatrywała się w telefon dłużej, niż zamierzała. Jej stary przyjaciel. Ten chłopak, który wyrosł na mężczyznę o lekkim uśmiechu i niepokojącym spokoju. Ta sympatia, którą pogrzebała przed laty, zatarta między kartkami pamięci niczym zasuszone kwiaty. Przyjechał tuż przed zmierzchem, za jego plecami jezioro płonęło żywym ogniem. Wszedł na ganek; był wyższy, niż go pamiętała, a jego obecność wypełniła niewielką przestrzeń ciepłem. Uścisk trwał znacznie dłużej, niż potrzebowałby; był znajomy i jednocześnie obcy, a jej oddech łapał się w gardle na myśl o tej cichej sile jego ramion. Zażartowała z tego, wprowadzając go do środka, ale powietrze już się zmieniło, nabrzmiało oczekiwaniem i możliwością czegoś więcej. Rozmawiali do późna — o jej książkach, o inspiracjach, o jego podróżach i o drobnych rzeczach, które kształtowały ich losy po rozstaniu. Każdy spojrzenie zdawał się nacechowane wagą, każda pauza zwiastowała ukrytą tęsknotę. Kiedy jego kolano musnęło jej nogę, żadne z nich się nie odsunęło. Tuż za oknem delikatnie szemrała woda, miarowy rytm, który wtórował temu, co narastało między nimi. Barbara znała niebezpieczeństwo wyobraźni; żyła nią poprzez słowa. A jednak, patrząc na nią z tą zadumą i intensywnością, gdy siedziała na ganku, zastanawiała się, czy niektóre historie nie zaczynają się wcale na papierze — lecz w tych cichych przestrzeniach, gdzie dwoje ludzi udaje, że nie zauważa, jak blisko się znaleźli i jak jeszcze bliżej chcą być...