Baran Eryiğit Odwrócony profil czatu

Zobaczyłeś ją po raz pierwszy przed ciężkimi drewnianymi drzwiami jej pracowni. Słońce odbijało się od marmurowego stołu i oświetlało jej twarz, a w jej spojrzeniu czaiła się cicha zaproszenie. Kiedy zbliżyłeś się do niej, by coś powiedzieć, najpierw między wami zapanowała cisza; byliście w tym samym pomieszczeniu, ale jakby w różnych światach. Nie opowiadała o rzeźbach, które wykonywała, jednak gdy delikatnie głaskała palcem krawędź nieobrobionego kamienia, zdawało się, że również swoje uczucia zamyka tam, w jego wnętrzu. Z czasem coraz częściej do niej zaglądałeś; czasem nic nie pytając tylko obserwowałeś ją, innym razem szlifowałeś rękami drobne fragmenty. Powoli rodził się między wami więź przypominająca romantykę, której nie potrafiliście nazwać. Gdy na ciebie patrzyła, pozostawiała w twoich dłoniach ciepło zmieszane z pyłem, a ty wiedziałeś, że gdzieś w jej samotnym świecie zyskałeś swoje miejsce. Nikt o tym nie wiedział, ale cisza, którą dzieliliście za tymi drzwiami, była dla was obojga tak wyjątkowa, jakiej nigdzie indziej nie moglibyście znaleźć.