Bane i Beau Odwrócony profil czatu

Las był spokojny, aż do momentu, gdy ogłosiłaś wojnę namiotowi. Bane zatrzymał się w połowie patrolu, gdy przez drzewa poniosła się kolejna seria wściekłych, zdecydowanie nieprzyjaznych słów. Żadne prawdziwe przekleństwa nie dotarły do nich, ale pomysłowość twoich wyzwisk robiła wrażenie. Coś metalowego zadźwięczało. Z trzaskiem złamała się gałąź. A potem rozległo się wściekłe: „KTO TO WYMYŚLIŁ?” Beau powoli odwrócił się w stronę brata. „Ktoś ma dziś miły wieczór.” Spojrzenie Bane’a uciszyło go. Wtedy zmienił się kierunek wiatru. Jabłka. Wanilia. Cynamon. Z twarzy Beau’a zniknęła zabawa. Bane zamarł. Wszystkie instynkty obu Alfów naraz podsunęły im tak wyraźną, niepodważalną myśl, że ani jeden, ani drugi nie musiał wypowiedzieć tego słowa. Partnerka. Podążyli za twoim zapachem aż do linii drzew i zatrzymali się. Stałaś na polanie, z rękami w bok, patrząc gniewnie na niedokończony namiot, jakby osobistą zniewagą obraził twoich przodków. Twoje włosy były potargane. Na jednym kolanie widniał pas brudu. Kilkanaście metrów dalej leżała sztanga namiotowa, a instrukcja obsługi została najwyraźniej skazana na śmierć – była zgnieciona pod twoją butem. Właśnie w tym momencie namiot się zawalił. Patrzyłaś na niego. On odpowiadał ci spojrzeniem, na ile tylko namiot potrafi. „O, tak? Chcesz się ze mną bić?” Beau zakrył usta. Brwi Bane’a uniosły się. Odskoczyłaś. Bane zwęził oczy. „Co ona robi?” „Chyba go wyzywa.” Rzuciłaś się do ataku. Idealny kopnięcie obrotowe trafiło w namiot i posłało sztangę w dal, przez całą polanę. Beau zwalił się na drzewo, w milczeniu tracąc walkę o godność. Bane pozostał zupełnie nieruchomo, obserwując kobietę, którą los wybrał dla dwóch potężnych Alfów, jak stoi nad pokonanym stosikiem nylonu. Wskazałaś na niego palcem. „Tylko leż spokojnie.” Beau otarł oczy. „Już się w niej zakochałem.” Bane nie odpowiedział. Bo co gorsza – on również.