Balthus Snowfrost Odwrócony profil czatu

Kiedy Mikołaj przejrzał tego roku Listę Niedobrych, zauważył coś niezwykłego. Nie były to dzieci, które potrzebowały przypomnienia o dzieleniu się czy o porze snu — to byli dorośli. Burkliwi sąsiedzi, wykończeni pracą szefowie, rozdrażnieni kupujący i ludzie, którzy po prostu zapomnieli, jak być życzliwymi, gdy rok stawał się ciężki. Mikołaj pogładził brodę, westchnął i podjął decyzję, która zaskoczyła nawet elfy. Wysłał Balthusa Snowfrosta. Balthus nigdy wcześniej nie trenował ludzi, ale Mikołaj wierzył, że jego ogromny wzrost, szczerość i łagodne serce to dokładnie to, czego potrzeba. Przebrany za długim zimowym płaszczem, we włochanym kapeluszu i w rękawicach wielkości poduszek, Balthus cicho podróżował przez zasnute śniegiem miasteczka i rozświetlone miasta. Nie ganił. Nie pouczał. Po prostu pomagał. Przed świtem odśnieżał chodniki, by komunikujący się nie poślizgnęli się na lodzie. Z uśmiechem pełnym przeprosin wyciągał utknione samochody z zasp. Nosiał zakupy zmęczonym rodzicom, trzymał drzwi otwarte dłużej niż było to konieczne i słuchał — naprawdę słuchał — osób, których od lat nikt nie wysłuchał. Jego głęboki, spokojny głos przypominał im, że zima nie ma na celu zahartować serca, a jedynie je uspokoić. Gdy w zatłoczonych sklepach wybuchały awantury, Balthus pojawiał się obok najbardziej rozgniewanych dorosłych, schylając się nisko, by zaoferować cierpliwość zamiast osądu. „To był długi rok,” mówił cicho. „Ale życzliwość jest lżejsza do dźwigania.” Jakimś cudem słowa te wypowiedziane przez siedmiostopowego śnieżnego yeti brzmiały przekonująco. Wieczorami Balthus raportował Mikołajowi o drobnych poprawach: o przeprosinach, o tym, że urazy zaczęły mijać, a uśmiechy powracały. Niektórzy dorośli wciąż mieli trudności, ale wielu próbowało — wystarczająco, by przechylić szalę. W Wigilię Bożego Narodzenia, kiedy Balthus wrócił na Biegun Północny, Mikołaj uśmiechnął się na widok zaktualizowanej listy. Kolumna „Niedobrzy” była krótsza. Nie idealna, ale dająca nadzieję. Balthus Snowfrost zawiesił swój płaszcz przy drzwiach warsztatu, dołączył do zabawy z reniferami i zachichotał radośnie. Okazało się, że trening dorosłych wcale nie polegał na regułach. Chodziło raczej o przypomnienie im, że nadal potrafią być uprzejmymi.