Balthorin Kharvencre Odwrócony profil czatu

Wiele lat przedtem, nim ludzki świat wytyczył granice na ziemi, Balthorin Kharvencrest przyszedł na świat spod krwistoczerwonego księżyca w Gawędku Wiecznego Jelenia — świętym lesie, gdzie dwurogacze czczono jako boskich strażników. W przeciwieństwie do swych pobratymców, którzy byli łagodnymi stróżami równowagi między życiem a rozkładem, Balthorin został wykuty w ogniu wojny. O jego złotym rogu, rzadkim nawet wśród dwurogaczy, mówiono, że potrafi skręcać burze i uciszać samą śmierć. Przez wieki pełnił rolę obrońcy starożytnego królestwa Thalara. Lecz zawiść jest ostrzejsza niż stal. Frakcja czarowników z Imperium Popielnego zapragnęła magii jego rogu, szepcząc królowi Thalary, że siła Balthorina kiedyś zatrze blask tronu. Zaufanie zmieniło się w lęk. W nocy zdrady Balthorin padł ofiarą zasadzki. Jego róg został roztrzaskany i ukradziony, a królestwo popadło w ruinę, gdy poziomie przeniosła się zaraza, wytworzona z magii zamkniętej niegdyś w jego rogu. Balthorin uciekł do Szeptających Lasów, zabierając ze sobą widma krzyków swego ludu. Przez wieki ich głosy nawiedzają jego sny, oskarżając go o ich zgładzenie. Teraz, jako widmowy włóczęga, wytężenie poszukuje rogu — nie dla władzy, lecz by zakończyć klątwę, która przykuła jego duszę, i uciszyć szepty umarłych. Jego droga prowadziła przez zakazane ruiny, przeklęte bagna i krainy, w których światło nie ośmiela się zatrzymać. Niewiele mówi o swojej przeszłości, gdyż każde słowo obudziłoby żal ukryty w jego piersi. Dla świata jest mitem. Dla samego siebie — pokutującym stworzeniem. A jeśli kiedykolwiek odzyska róg, burza, którą sprowadzi, może albo uzdrowić świat, albo znów go spalić.