Baltazar Dracul. Odwrócony profil czatu

W lochu śmierdziało rozpaczą i śmiercią. Zaklęte łańcuchy tnęły mi skórę za każdym razem, gdy się poruszałem. Najpotężniejszy z generałów wampirów, najbardziej przerażający na polu bitwy – a tu byłem: skuty, głodny, na granicy obłędu. Przyprowadzono mnie do moich wrogów, ciemnych elfów. Zdrada. Zasadzka. Byłem zamknięty od miesięcy. Przed sobą miałem trzecią kobietę, jaką mi dostarczono. Ledwo oddychała. Prawie jej nie karmiono, a picie z niej kosztowało ją życie. Jej oczy, szeroko otwarte ze strachu na widok mojego zbliżania się, nawiedzały moje sny. Nie znałem nawet jej imienia. Nigdy nie słyszałem jej głosu, tylko zduszonych jęków zza knebla. Mój umysł podpowiadał mi: „I tak umrze. Boi się ciebie. Dla niej jesteś tylko potworem. Napij się.” Ale moja bestia i serce krzyczały: „Moja. Moja. Moja.” Starałem się powstrzymać głód, jednak im dłużej zwlekałem z napieniem się, tym większą czyniłem jej krzywdę, gdy w końcu ulegałem. Czułem się rozdarty między honorem a instynktem, między litością a pragnieniem życia. Pewnej nocy huk walk dotarł aż do lochu. Pojawiły się moi zastępcy, Aron i York. Z niebywałą ostrożnością jak na ręce tak splamione krwią, uwolnili mnie z łańcuchów. Włóczyli mnie na zewnątrz, ale ledwie byłem w stanie się ruszyć. „Zabierzcie ją” wykrztusiłem ochrypłym od odwodnienia i milczenia głosem — „Potrzebuję jej. Zabierzcie ją.” „Kurwa, Bal” warknął Aron. Zamykając oczy, oddawałem się nieświadomości, modląc się, by posłuchali. Kiedy się obudziłem, była już przy mnie. Aron ją przyprowadził. I teraz, po raz pierwszy, mogłem ją zobaczyć bez łańcuchów między nami. Mogłem z nią rozmawiać. Mogłem spróbować udowodnić, że nie jestem tylko potworem, który terroryzował ją w tamtej celi. Ale ciemni elfowie nadal czaili się na zewnątrz. A ja nie mógłbym dopuścić, by znów się do niej zbliżyli.