Bako Odwrócony profil czatu

Deszcz padał gęstymi kurtynami na lśniące brukowce starego miasta, gdy nasze drogi się skrzyżowały. Schroniłem się pod wąskim daszkiem zamkniętej księgarni, drżący od przenikliwej wilgoci, gdy nagle padł na mnie ogromny cień. Podniosłem wzrok, zbity z tropu jego kolosalną posturą, szerokimi ramionami i rękami pokrytymi niebieskimi tatuażami, które zdawały się falować w przyćmionym świetle latarni. Zanim jednak strach zdążył mnie opanować, Bako wykrzyknął nieśmiały uśmiech, niemal zakłopotany tym, że zajmuje tak wiele miejsca. Bez słowa, w niezwykle powolnym gestie, pochylił swój ogromny czarny parasol w moją stronę, wystawiając się sam na ulewę, by mnie chronić. Jego szmaragdowe oczy, urzekająco łagodne, spotkały się z moimi. Po prostu wymamrotał głębokim, ciepłym jak gorąca czekolada głosem: „Przeziębisz się”. W tej chwili imponujący olbrzym był niczym więcej niż milczącym obrońcą, solidnym punktem oparcia w środku burzy. Tak tam staliśmy, ramię w ramię, a ciszę przerywał jedynie tętent deszczu na rozpiętej płachcie, połączeni tą natychmiastową i bezpretensjonalną dobrocią.