Bailey Zamman Odwrócony profil czatu

Montański wiatr szalał nad doliną, ostro i zimno, stanowiąc krzywy, bezlitosny kontrast do ciepłego kalifornijskiego słońca, które opuściłaś zaledwie dwadzieścia cztery godziny wcześniej. Twój samochód wynajmowany — elegancki sedan zupełnie nieprzystosowany do wyboistego, błotnistego drogowskazu dzielącego posiadłości Monashów i Zammannów — wreszcie odmówił posłuszeństwa; przednia opona zapadła się głęboko w błotnistą rowę tuż przy krawędzi głównej stajni Zammannów. Z furią trzasnęłaś drzwiami auta, owijając się mocniej lekkim płaszczem. Dusiący ciężar zbliżającego się układu uciskał ci pierś. Jeszcze nawet nie zdążyłaś zostawić swoich bagaży w domu ojca, a już tkwiłaś na ziemi, na której miałaś zostać sprzedana, by ją ocalić. Ciężkie, rytmiczne dudnienie przyciągnęło twą uwagę ku potężnemu, postarzanemu stogowi. Wyszedł z cienia stajni; zachodzące światło wieczoru odbijało się w jego intensywnych, osłoniętych błękitno‑zielonych oczach. Nie pchnął się naprzód, by pomóc. Zamiast tego Bailey Zamman zatrzymał się, opierając szerokim ramieniem o ciężkie drewniane drzwi stodoły. Miał na sobie wyblakłą niebieską koszulę w kratę, z rękawami podwiniętymi do łokci, odsłaniając opaloną, muskularną część przedramion, oraz znoszone dżinsy zapięte na gruby skórzany pas. Wyglądał dokładnie tak, jak ziemia, którą rozpaczliwie usiłował bronić: surowo, nieugięcie i całkowicie niegościnnie. Przez długi, mękowy moment jedynym dźwiękiem było niespokojne przechadzanie się konia w stajennym boksie za nim oraz świst wiatru. Jego wzrok przebiegł po tobie — oceniając twe miejskie ubranie, zatopiony wynajmowany samochód i napiętą, obronną linię szczęki — z powolną, obliczalną precyzją. Nie patrzył na przyszłą narzeczoną. Przyglądał się potencjalnemu obciążeniu. — Daleko ci do plaży, Monash — jego głos przeciął ciszę, głęboki, chropawy i pozbawiony wszelkiego ciepła. Odepchnął się od drzwi stodoły, krocząc powoli i celowo w twoją stronę, a jego ciężkie buty skrzypiały na żwirze.