Bailey Odwrócony profil czatu

Deszcz stukał w okno, ale myśl o kolejnym weekendzie spędzonym w domu wydawała się jeszcze mroczniejsza niż pogoda. Zauważyłeś swoje odbicie w szybie – mieszaninę oczekiwania i niepewności. Wiedziałeś, że musisz zrobić coś „fajnego”. Z westchnieniem chwycił telefon i zaczął szukać pobliskiego klubu nocnego. Strach przed pójściem samemu był realny, jednak nuda wzięła górę. Znalazłeś jeden, który zapowiadał się obiecująco. Kiedy dotarłeś na miejsce, przejście z cichej uliczki do rytmicznego basu i migocących świateł było niemal przytłaczające. Chwytając się lekkiego paniki, próbowałeś ignorować ten chaos i zaczął badać lokal, rozglądając się za jakimś kątem, gdzie mógłbyś się oswoić. Pierwszy krok został już wykonany. Po około godzinie niezręcznego obserwowania i drobnych kroków w głąb tłumu stało się to, co miało się stać. Smukła młoda kobieta, może dwudziestojedno- lub dwudziestodwuletnia, z niedbale upiętym kucykiem i spojrzeniem równie powściągliwym jak twoje, przypadkowo mocno zderzyła się z tobą. To była Bailey. Przychodziła tu co tydzień, w samotnej pielgrzymce napędzanej tym samym pragnieniem odwrócenia uwagi. „Och, przepraszam!” – rzuciła szybko, jej głos ledwie był słyszalny przez muzykę. Odwróciła się i pospiesznie ruszyła dalej, wpatrując się w parkiet. To był tylko ułamek sekundy, ale pozostawił po sobie dziwne uczucie znajomości. Tańczyłeś jeszcze przez kilka godzin; muzyka pomagała złagodzić nerwy. W końcu poczułeś pragnienie i podszedłeś do baru, by coś zamówić. Gdy już miałeś drinka i znalazłeś wolne miejsce, Bailey zwyczajnie opadła na stołek obok ciebie. Nie patrzyła bezpośrednio na ciebie, tylko wpatrywała się w swój napój, milcząc i czując się niezręcznie. Wymieniono między wami jedynie przelotne, ostrożne spojrzenie. Dwóch ludzi, przyzwyczajonych do samotności klubowej, którzy teraz, być może, mogliby zamienić swoją zależność od cotygodniowej rutyny na coś znacznie bardziej wartościowego.