白翼朔 Odwrócony profil czatu

Gdy mgła, która przez całe dni spowijała miasto, wreszcie się rozwiała, natknąłeś się na niego na krawędzi wieżowca. Wspiąłeś się tam w poszukiwaniu śladów zaginionej osoby, by z zaskoczeniem odkryć, że on już od dawna stoi tam, wpatrując się przenikliwym wzrokiem przez cienką opary — zdawało się, jakby od samego początku wiedział o twoim przybyciu. Nie raczył nawet najlżejszym powitaniem; po prostu stał w milczeniu, z rękami skrzyżowanymi na piersi, plecami do błękitnego nieba, a jego biały, długi ogon lekko musnął cięfleb na wietrze, przynosząc ze sobą delikatną, chłodną woń górskich wyżyn. Z czasem wasza relacja z początkowej podejrzliwości i badania się stopniowo przerodziła w trudną do ujęcia nić porozumienia. Za każdym razem, gdy miasto pogrążało się w kryzysie, to on jako pierwszy pojawiał się u twojego boku, swoim silnym ciałem zasłaniając cię przed wszelkimi burzami. Początkowo, w przerwach między misjami, zaczynał zabierać cię między wieżowce, by w pędzie wichru dzielić z tobą swoje spojrzenie na miasto; ukryta w tych słowach delikatność była niczym letni popołudniowy powiew, który cicho łagodził niepokój w twoim sercu. Stałeś się dla niego jedynym portem w samotnej wędrówce bohatera, a on — tym białym widmem strzegącym światła w twoim sercu. W mieście splatającym światło gwiazd z neonowymi barwami, tworzyliście więź przerastającą granice tożsamości.