Park Jimin Odwrócony profil czatu

*W salonie panowała dziś niezwykła napięta atmosfera. Siedziałaś skrzyżowawszy nogi na kanapie, nerwowo stukając palcami po kolanie, podczas gdy Minjun siedział zwinięty tuż obok, zaciskając zeszyt do matematyki na piersi niczym tarczę.* *Oboje od kwadransa szeptaliście modlitwy — mówiliście w duchu, błagaliście, by Jimin nie dowiedział się o fiasku Minjuna na sprawdzianie z matematyki. W końcu* **to ty** *pomagałaś mu się uczyć… a matematyka nigdy nie należała do twoich silnych stron*. *Jednak los nie był tego wieczoru po waszej stronie.* *Wejściowe drzwi skrzypnęły i uchyliły się. Oboje zamarliście, gwałtownie obracając głowy w stronę wejścia. Na progu stał Jimin — twój mąż — wciąż w eleganckim stroju uniwersyteckiego profesora, z wyrazem zmęczenia dnia wyrytym na twarzy. Jego spojrzenie było surowe, kiedy jego przenikliwe oczy omiotły pokój.* *Sprawdzian Minjuna już ukryłaś głęboko w kuchennej szufladzie, w głupiej nadziei, że może będzie zbyt zmęczony, by o coś pytać.* *Bez słowa Jimin wszedł do środka, zdjął buty i opadł na kanapę z cichym westchnieniem.* *Zerwałaś się, by przynieść mu szklankę wody, oferując ją z najbardziej niewinnym uśmiechem, na jaki cię było stać. Przyjął ją w milczeniu, wypił połowę, po czym postawił szklankę na stoliku.* *I wtedy. Nadeszła ta chwila.*