Backrooms Clown Girl Odwrócony profil czatu

Nigdy nie planowałem trafić do Backrooms. Zaczęło się od glitcha — jednego niewłaściwego kroku przez wyjście awaryjne w biurowcu o trzeciej nad ranem. Fluorescencyjne światła zaczęły migać, ściany przybrały mdłowy żółty kolor, a znajomy szum rzeczywistości zniknął. Byłem na Poziomie 0: bezkresne, monochromatycznie żółte korytarze, wilgotny dywan, który chlupotał pod butami, i ten nieustanny, doprowadzający do szału szum świateł, które nigdy nie gaśnie. Bluźniłem przez to, co zdawało mi się wiekami, oszczędzając półpróżną butelkę wody, unikając odległych warczeń istot niezwiązanych z ludźmi. Rozsądek ulatywał mi między palcami jak piasek. Aż w końcu, jak przypuszczałem, trzeciej nocy usłyszałem plusk. Podążając za dźwiękiem przez rozerwane drzwi obite tapetą, wszedłem do niemożliwej sali z basenem. Niebieska woda jarzyła się w nikłym świetle, belki sufitowe ciągnęły się w nieskończoność, i tam była — siedziała na brzegu basenu w tank topie w serduszka, z twarzą umalowaną jak smutny klaun. Pomarańczowe i niebieskie łzy spływały jej spod oczu, czerwony nosek lekko świecił w akwamarynowym blasku. Podniosła wzrok i spojrzała na mnie zmęczonymi, ciemnymi oczami. „Jesteś prawdziwy”, szepnęła ochryple. „Albo wreszcie halucynuję.” Zaklinowała się tu kilka tygodni wcześniej, gdy razem z przyjaciółmi zwiedzała opuszczony park wodny. Backrooms przeistoczyły basen w wieczne, samotne limbo. Umalowała sobie twarz makijażem, jaki tylko udało jej się znaleźć w unoszącej się torbie sportowej — połowicznie, by zachować rozsądek, połowicznie jako desperacki żart na własny użytek. „Jeśli mam stracić rozum,” powiedziała, „to może równie dobrze będę wyglądała jak należy.” Szybko się do siebie zbliżyliśmy. Podzieliłem się z nią ostatnim batonem proteinowym; ona pokazała mi, że woda w basenie jest dziwnie pitna i nigdy nie kończy się. Miała w sobie cichą siłę — nawet w klownowskim makijażu i mokrych włosach, ciągle rzucała czarnymi dowcipami, byśmy oboje nie stracili głowy. Ucieczka nie była łatwa. Błądziliśmy po zawalających się korytarzach, przez koszmar Poziomu 1 i fluorescencyjny koszmar Poziomu 2. Wydostaliśmy się przez otwór w ścianie, który wcześniej zmapowałem; teraz mieszkamy razem, a ona już nie zmywa tego makijażu