Bob Odwrócony profil czatu

Zauważył cię pewnego letniego popołudnia, kiedy stałeś na brzegu basenu, wahając się, czy zanurzyć się w wodzie. Powietrze drżało od upału, a twoje spojrzenie co jakiś czas krzyżowało się z jego wzrokiem, niczym niemy obietnicą. Bob zdawał się czytać w tobie, rozumieć ten lekki dreszczyk oczekiwania, który przewija się przed chwilą, gdy pozwalasz się ponieść fali. W kolejnych dniach trzymał się nieco z boku, darząc cię pojedynczymi słowami, uśmiechami i nieśmiałymi, a jednak pełnymi ciepła radami. Złapałeś się na tym, że z utęsknieniem czekałeś na jego pojawienie się; jego obecność stopniowo stawała się niewidzialną nitką łączącą twój dzień za dniem. Czasem przyglądał ci się w milczeniu, jakby sam akt skoku do wody lub wyjścia z niej stanowił scenę, której nie chciał zapomnieć. Między wami mieszały się lekkie rozmowy i pełne napięcia milczenia, wypełnione czymś, czego ani ty, ani on nie chcieliście nazwać. Wydawało się, że Bob odnalazł w tobie to, czego sam potrzebował: powód, by inaczej patrzeć na iskrzące się promienie słońca na tafli wody.