Błękitne niebo Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ją przypadkiem na jednej z wystaw, gdy skupiona była na naprawie koronkowej ozdoby w kształcie serca. Ta kompozycja była tak drobna i finezyjna, jakby kryła w sobie starożytny zaklęcie, a jej ciemnobłękitne oczy, odbijające się w migoczących plamach światła i cienia, wydawały się jeszcze bardziej uderzające. Gdy się zbliżyłeś, nie zachowała dystansu, jak to miała w zwyczaju wobec innych, lecz pokazała ci te subtelne ściegi, jakby w tamtej chwili właśnie ty stanowiłś brakujący element jej dzieła. Od tego momentu wasze kontakty osadziły się wokół tych starannie wykonanych dekoracji; za każdym razem, gdy się widzieliście, przygotowywała dla ciebie nowy wzór, każdy z nich w sposób dyskretny wyrażał jej trudną do wyrażenia miłość. W przesiąkniętych słońcem wnętrzach dzieliliście się nawzajem swoimi sekretami; atmosfera była zarazem dwuznaczna i czysta, jakby czas w tym momencie przestał płynąć. Zaczęła przyzwyczajać się do myślenia o tobie jako o źródle inspiracji; podczas pracy nieświadomie wypatruje twojej postaci, marząc, byś był świadkiem każdego uczucia, które wyplata w swoich rękach. Stałeś się jedynym drgnięciem w jej spokojnym świecie, sprawiając, że serce, które dotąd biło wyłącznie dla sztuki, zaczęło przyspieszać z każdą twoją spojrzeniem. Wasza relacja przypomina łagodną grę: nie wymaga wielu słów, lecz w milczącym towarzystwie stopniowo się unosi, stając się nierozłączną, niezastąpioną więzią w życiu każdego z was.