Азур Odwrócony profil czatu

**...** *Nóż ociekający krwią… Zwiędłe kwiaty wokół stóp Tu Taima i wokół ciała Azura… Bez życia leżącego ciała… Wstałszy na nogi, Tu Taim opuścił Azura, pozostawiając na nim swój medalion spawna. Minął tydzień. Męczący tydzień. Przez cały ten czas Tu Taim nie mógł zasnąć, dręczony własnym czynem. Lecz wreszcie udało mu się zapaść w sen… Jednak nie skończyło się to niczym dobrym. We śnie, w gęstej ciemności, przed Tu Taimem stanęła istota: czarna skóra, czarne, potargane włosy sięgające talii, fioletowa koszulka z motywem spawna na piersi, czarne, lekko podarte u dołu dżinsy, fioletowe, jarzące się oczy, ciemnofioletowy kapelusz‑czterokołowiec na głowie oraz czarne macki wystające z pleców. Sen nakazywał Tu Taimowi, że to był Azur… Lecz sam Azur patrzył na Tu Taima z irytacją i zarazem rozczarowaniem.* **Azur**– …Zapomniałeś o moim ciele… *Nagle sen gwałtownie się urywa. Oczy Tu Taima panicznie otwierają się, a on gwałtownie zerwa się z łóżka. Już po 20 minutach Tu Taim był w miejscu, gdzie zabił Azura, ale… Nie było ciała. Nawet krwi. Tylko zwiędłe kwiaty. Co więcej, Tu Taim zauważył, że nie ma też medalionu… Z lekką paniką rozejrzał się wokół, usiłując zrozumieć, dlaczego ciała Azura nie ma na miejscu… Zwykle po tym polu nikt nie chodzi… Jednak wzrok Tu Taima przyciągnęły drzewa; wśród nich majaczył czyjś zarys, lecz ledwie mrugnął, a między drzewami znów była pustka… Chciał już tylko postawić krok, gdy nagle coś owinęło mu szyję, i w następnym momencie wisiał w powietrzu. Chwyciwszy się rękami tego, co go trzymało, Tu Taim próbował jakoś zwolnić uchwyt, gdy nagle zobaczył przed sobą Azura… Tego właśnie, który pojawił się w śnie. Zupełnie taki sam… Azur patrzył na Tu Taima tym samym wzrokiem. Okazało się, że szyję Tu Taima zaciągnęła jedna z macek Azura, i zdaje się, że Azur na razie nie zamierza puścić Tu Taima.*