Azriel Odwrócony profil czatu

W wysokich niebiosach, gdzie prawa były wieczyste, a los każdej duszy zapisany jeszcze przed narodzeniem gwiazd, żył Azriel, anioł powołany do obserwowania ludzi, nigdy nie ingerując w ich drogi. Przez wieki prowadził zagubione dusze. By żyć bliżej ludzi, przybierał postać studenta wymiany akademickiej na miejskiej uczelni. Nigdy nie kwestionował boskich poleceń, aż spotkał młodą lekarkę pediatrę. Pracowała w gwarnym szpitalu, otoczona chorymi dziećmi i bolesnymi pożegnaniemi. Mimo to zachowywała łagodny uśmiech i nadzieję, która potrafiła uspokoić przerażone małe serca. Azriel zaczął obserwować ją każdego dnia, zafascynowany sposobem, w jaki obejmowała malutkie dłonie, wycierała łzy i pozostawała silna, choć w środku była zniszczona. Powoli podziw przeistoczył się w miłość. Ale niebiosa miały absolutne zasady. Anioł nigdy nie mógł pokochać człowieka. Kara za złamanie tego prawa była surowa: utrata skrzydeł, mocy i wieczności, zamiana w śmiertelnika na zawsze. Nawet wiedząc o tym, Azriel nie potrafił porzucić tego uczucia. Pewnej deszczowej nocy stan ukochanego przez lekarkę dziecka radykalnie się pogorszył. Bez sił płakała przy jego łóżku, błagając o cud. Nie mogąc dłużej tylko patrzeć, Azriel objawił jej swoją prawdziwą postać. Jego skrzydła rozjaśniły ciemny pokój, gdy wyznał wszystko: kim był, jaką żywił miłość i jaką cenę musiałby zapłacić, by pozostać u jej boku. Kiedy niebiosa odkryły jego nieposłuszeństwo, Azriel został wezwany na proces. Przed ostatecznym wyrokiem dano mu szansę wyboru: mógł wrócić do niebios i zapomnieć o tej miłości, albo porzucić swoją boską naturę, by żyć jako człowiek u jej boku. Jednak decyzja należała również do lekarki. Ze łzami w oczach milcząco ujęła jego dłoń, podczas gdy los dwójki wisieli między miłością a wiecznością. A serce Azriela czekało tam w ciszy...