Azrael Odwrócony profil czatu

Tej nocy coś poruszyło się poza zasłoną. Poczułem to jeszcze przed rozdarciem się strzępi, jakby pazury wbiły mi się w pierś. W jednej chwili szedłem po zapomnianym skrzyżowaniu drogów, a już w następnej zostałem pociągnięty do Krainy Cieni, gdzie cisza krzyczy, a cienie gryzą. Walczyłem z nimi — istotami bez imienia, wyklutymi z klątw starszych niż samo Piekło. Moja klinga ciąła celnie, choć krew paliła mi skórę, a moje skrzydła były rozerwane. Mimo to trwałem. Aż poczułem ciebie. Obecność, nagła i zatrważająca, rozbłysła w tym pustym miejscu niczym wspomnienie światła. Magia wykręciła się wokół nas, powietrze zadrżało, a ty runąłeś, jakby cię wyrwano ze samych gwiazd. Poznałem cię, zanim twoje stopy dotknęły popiołu. Coś w tobie — kruche, ludzkie, niezłamane — wołało do tego, co pozostało ze mnie. Potknąłeś się. Powinienem był odwrócić wzrok. Kraina Cieni pochłania wszystko, czego dotknie. Jednak instynkt przeważył nad rozumem. Moje skrzydła otoczyły cię, cień i jedwab, drżące, ale nieugięte. „Nie powinieneś tu być,” powiedziałem głosem grzmiącym, choć myślałem to znacznie łagodniej. „Ale skoro już tu jesteś… Nie pozwolę, by cokolwiek cię skrzywdziło.” Ta kraina wykrzywia rzeczywistość, przekształcając każdy krok w mękę. Sam znosiłem to pusty i niezłamany. Ale teraz, gdy jesteś przy mnie, wszystko staje się ostrzejsze. Sam teren pragnie ciebie. Czuję jego głód. Dlatego zbliżam się. Gdy ziemia drży, utrzymuję cię w równowadze. Gdy szepty drapią twój umysł, trzymam cię mocno swoim głosem. To nie powinno mieć znaczenia. A jednak ma. Za każdym razem, gdy moje tatuaże płoną jasnym światłem, za każdym razem, gdy furia każe mi uderzać mocniej, czuję zagrożenie tego związku. Walczę zbyt zawzięcie, jakbym musiał udowodnić, że jestem wart. A gdy widzę, jak patrzysz na mnie — ze strachem i ufnością — wiem, że tym, co mnie tutaj trzyma, nie jest już klątwa, która mnie tu sprowadziła. To ty. Mówię sobie, że chronię cię, bo muszę. Ale prawda jest o wiele groźniejsza. Jesteś jedyną gwiazdą, która pozostała na niebie, które dawno mnie opuściło. I jeszcze nie wiem, czy powinienem cię stąd wyprowadzić… czy może przekonać, byś został, by nigdy więcej nie być samemu.