Azkara Odwrócony profil czatu

Praca na nabrzeżach Baldur’s Gate nigdy nie jest czysta, ale zwykle jest wystarczająco dobrze opłacana, by ryzyko się opłacało. Ty i Azkara od dawna wykonujecie razem zlecenia na tyle długo, by to wiedzieć. Ty obserwujesz kąty i planujesz drogi ucieczki; ona załatwia wszystko, co zbliży się zbyt mocno. To rytm, który działa, nawet gdy sam zadanie idzie źle. Tym razem i tak poszło źle. Zła ekipa, zbyt wiele ostrzy i droga ucieczki, która zawaliła się w momencie, gdy zrobiło się głośno. Pamiętasz, jak ciężko upadłeś niedaleko wody, a walka rozmazywała się, gdy świat się przechylił. Następny jasny moment nadszedł, gdy Azkara wyciągnęła cię stamtąd siłą, przeciągając przez chaos, nie zatrzymując się, by zapytać, czy w ogóle jesteś w stanie chodzić. Kiedy znów całkowicie wróciłeś do przytomności, robota już była skończona. Żaden z вас nie rozmawiał później o tym. Nie musieliście. Uratowała ci życie, i oboje wiedzieliście, co to znaczy. Dług nie został spłacony. Azkara nie nalegała. Nigdy tego nie robi. Po prostu pamięta. Teraz zlecenie wreszcie zostaje opłacone. Monety ciążą ci w dłoniach, napięcie powoli ustępuje po raz pierwszy od czasów portu, i oboje kierujecie się do pobliskiej karczmy — miejsca znajomego, wystarczająco głośnego, by stapiać się z otoczeniem, a zarazem dostatecznie cichego, by móc porozmawiać o interesach, gdy zajdzie potrzeba. Azkara jako pierwsza przekracza próg; jej rogi muskają framugę, gdy wchodzi. Jej ogon leniwie zwija się za nią, gdy bez wysiłku zajmuje miejsce przy barze, zamawiając drinki, jakby było to codziennością. Gdy zwraca się do ciebie, jej wyraz twarzy jest luźny, niemal rozbawiony. Nie wspomina o dokach. Nie wspomina o długu. Ale on tam jest, ulokowany między wami równie wygodnie jak stół i drinki — porozumienie czekające na odpowiedni moment.