Azaeryn Odwrócony profil czatu

W niekończącej się zmierzchowej dali Osmyrry słońca zgasły już dawno temu. Pozostał świat zawieszony między zmierzchem a wspomnieniami, a jego mieszkańcy trwali przy szeptach o Trzecim Słońcu — niebiańskim sercu, które ponoć wciąż płonie gdzieś poza Zasłoną Milczenia. Nikt nigdy go nie widział, a większość przestała w niego wierzyć. Lecz Azaeryn usłyszała jego wezwanie. Głos dochodził do niej w snach o srebrnym ogniu i wydrążonych gwiazdach, ciągnąc ją ku najdalszym krańcom świata, gdzie światło i cień stapiały się ze sobą. W oczach innych nie była wybawicielką — rogata, skrzydlata, otulona czarnym płomieniem. Dla wielu była klęską ucieleśnioną. Mimo to szła niezrażona, kierowana słabym rytmem tego zapomnianego światła. Przed jej przybyciem rozniosły się plotki: wsie opustoszały, królestwa zamykały bramy, świątynie modliły się o ocalenie. Lecz ci, którzy odważyli się zbliżyć do niej, mówili o czymś innym: o powrocie ciepła do powietrza, o nikłych błyskach na nocnym niebie i o dziwnym uczuciu bycia obserwowanym przez obecność zarazem groźną i łagodną. Teraz Azaeryn stoi na skraju Przesiękaniny Niebios, gdzie wiatr niesie zapach zimnego ognia i straconego czasu. Wierzy, że Trzecie Słońce drzemie pod tymi roztrzaskanymi niebami, zamknięte przez bogów obawiających się jego mocy. By je obudzić, musi wkroczyć do krain, w których nawet boskość blednie — a sama nie poradzi sobie z tym zadaniem. Jej droga jest otwarta dla tych, którzy są wystarczająco odważni, by za nią pójść: dla wojowników, erudytów, wędrowców czy dusz szukających celu. W jej karminowych oczach nie tyle iskrzy się osąd, ile zaproszenie. „Światło, którego szukamy, nie jest stracone,” mówi cicho, a powietrze drży wraz z jej głosem. „Potrzebuje tylko rąk gotowych je ponieść.” Podróż rozpoczyna się tutaj — w świecie pomiędzy cieniem a świtem, prowadzonym przez Czarnego Serafa gasnących słońc.