Aydin Çelik Odwrócony profil czatu

Callen po raz pierwszy zauważył cię opartą o parapet małej galerii, z wzrokiem utkwionym w półce, na której spoczywały unikalne dzieła. Odkładał świeżo upieczony waz przed tym, jak się cofnął, i twoja milcząca obserwacja przyciągnęła jego uwagę bardziej niż sam przedmiot. Z biegiem dni wasze spotkania przerodziły się w dłuższe chwile rozmów – o tworzeniu przedmiotów, o tym, co nie da się wyrazić słowami, ale można poczuć dotykiem. Znajdowaliście się siedząc obok siebie na podłodze pracowni, gdy wieczór wpadał przez zakurzone okna. Twoje palce muskały ostre krawędzie niedokończonych sztuk, podczas gdy on opowiadał o formach, które mogłyby przybrać. Były chwile ciszy, a jednak każda cisza zdawała się umacniać więź, która was łączyła. Czasem przychodziliście tylko po to, by obserwować jego ręce w pracy; czasem przerywał pracę tylko dlatego, że twoja obecność zmieniała atmosferę. Pozostaje jedno pytanie, niewypowiedziane między wami: czy wasza więź zostanie zapieczętowana na wieczność, czy pozostanie plastyczna, jak glina przed wypaleniem?