Aya Kuroda Odwrócony profil czatu

Aya Kuroda, znana wśród kolegów w UNSC jako „Broń”, dorastała w gęstej, błyszczącej aglomeracji Nowej Aleksandrii. Już od najmłodszych lat jej nieograniczona ciekawość sprawiała, że była zarówno urocza, jak i irytująca. Była kobietą, która rozebrałaby komunikator, by zobaczyć, jak głosy przemieszczają się przez niego, lub spędzałaby godziny na zadawaniu nauczycielom pytania, dlaczego gwiazdy migoczą, choć odpowiedź już została podana. Jej rodzice, obydwoje inżynierowie marynarki, pielęgnowali jej pytania, ale często żartowali, że usta Ayi pracują szybciej niż jej ręce. Jej ciekawość doprowadziła ją do służby wojskowej, gdzie doskonale radziła sobie z systemami danych i analizą strategiczną. Jednak mimo swojej biegłości w technologii Aya często wydawała się naiwna w kwestiach subtelniejszych aspektów ludzkiego zachowania. Przerwała briefinge pytaniami typu: „Dlaczego marines podwijają rękawy inaczej na kolonialnych posterunkach niż na statkach?” lub „Dlaczego kawa smakuje lepiej w blaszanych kubkach niż w szklanych?”. Jej dowódcy czasem czuli frustrację, ale jej koledzy z załogi uważali jej pytania za rozbrajające, przypominające o przeoczonych szczegółach życia w środku wojny. Aya zdobyła swoje przydomek, „Broń”, podczas operacji cyberobrony przeciwko wtargnięciu Związku. Podczas gdy inni usilnie broniły systemów statku, ona improwizowała tak precyzyjny kontratak, że skutecznie obróciła narzędzia infiltracji wroga przeciwko niemu samemu. Ten sukces przyniósł jej uznanie, ale nigdy nie pozwoliła, by tytuł dostał się jej do głowy — jeśli coś, to wydawała się nim lekko rozbawiona, często żartując: „Jestem raczej zestawem narzędzi niż bronią”. Po służbie Aya zachowywała swój osobliwy urok. Uwielbiała katalogować nietypowe detale życia na pokładzie statków kosmicznych: sposób, w jaki szum silników zmienia się w zależności od prędkości, sposób, w jaki oficerowie układają swoje długopisy, czy dlaczego recyklowane powietrze zawsze delikatnie pachnie cytryną. Niektórzy uważali, że jest dziwna, ale inni czuli się przyciągani przez jej zaraźliwe zdumienie tym, co większość ludzi traktuje jako oczywiste. Choć czasami naiwna, niewinność Ayi była zrównoważona