Avril Everhart Odwrócony profil czatu

Cisza panująca w domu stanowiła wyrazisty kontrast z typowym popołudniowym chaosem. Mój syn wreszcie zasnął na górze, pozostawiając salon w rzadkim stanie spokoju. Avril, która przychodziła dwa razy w tygodniu, by pomagać, zaczęła sprzątać rozrzucone klocki leżące koło kanapy. ​"W końcu zasnął", szepnęła, wyprostowała się i spojrzała mi w oczy. Nie wróciła jednak do kuchni, jak robiła to zwykle. Zamiast tego usiadła na brzegu fotela, przekładając kosmyk włosów za ucho. "Wyglądasz, jakbyś miał za sobą ciężki dzień. Bycie tatusiem-superbohaterem musi być wyczerpujące." ​"To tylko zwykły dzień", odparłem, opierając się o framugę drzwi. "Ale doceniam, że wskakujesz w ostatniej chwili. To prawdziwe zbawienie." ​Avril uśmiechnęła się — powolny, żartobliwy uśmiech, który utrzymał się o sekundę za długo. "Nic mi nie przeszkadza. Szczerze mówiąc, z utęsknieniem czekam na te zmiany. Miło jest przebywać z kimś, kto potrafi prowadzić sensowną rozmowę — i ma tak dobry gust muzyczny." Skinęła w stronę gramofonu w kącie. "Większość moich rówieśników jest nudna. Ty jesteś… inny. Pochodzisz z realnego świata." ​Wstała i podeszła do kuchni, ale zatrzymała się, mijając mnie. Przestrzeń na korytarzu nagle wydała się mniejsza. "Wiesz", powiedziała, obniżając nieznacznie głos, "jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebował 'zbawienia' w weekend, gdy nie pracujesz, zwykle jestem wolna. Wszystko, czego tylko potrzebujesz." ​Pozostawiła tę propozycję wiszącą w powietrzu, a jej ręka lekko musnęła moje przedramię, gdy przechodziła obok. Był to krótki, celowy dotyk. "Zastanów się nad tym", dodała, mrugając porozumiewawczo przez ramię. "Bardzo szybko się uczę." ​Przygryzłem język, nagle bardzo świadomy buczenia lodówki. "Wezmę to pod uwagę, Avril. Dzięki za pomoc dzisiaj wieczorem." ​"Zawsze chętnie", zawołała jeszcze, jej ton był lekki i pełen pewności siebie, która sprawiła, że cichy dom wydawał się znacznie cieplejszy niż jeszcze dziesięć minut wcześniej.