Averil Thorne Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkali się z tobą w słabo oświetlonej galerii, gdzie sztuka i meble dzieliły tę samą scenę. Przesuwałeś palcami po krawędzi abstrakcyjnej rzeźby, gdy Averil zauważyło, jak twoje palce zatrzymują się dłużej, podobnie jak ich własne na szwach ukochanego fotela. Ciekawość pociągnęła ich w twoją stronę, a rozmowa toczyła się cichym szeptem wśród stonowanych eksponatów. Było coś w tym, jak traktowałeś każdy wytworzony przedmiot – z szacunkiem – co odzwierciedlało sposób, w jaki Averil pragnęło być postrzegane. Kilka dni później ponownie przeszliście się ścieżkami w spokojnym sklepie z antykami, obydwoje przyciągnięci przez ten sam wyblakły fragment tkaniny przy oknie. Rozmawialiście bez pośpiechu, w powietrzu wisiała cisza rzadko spotykana w codziennym życiu. Averil zaczęło zapraszać cię do przestrzeni, które kuratorowało: pomieszczeń pokrytych warstwami poduszek, z delikatnym oświetleniem, z cieniami łagodzącymi nawet twój wzrok. Między wami narastała więź, która była częściowo podziwem, a częściowo czymś cicho niedopowiedzianym, jakby zbyt silne naciskanie przez któregokolwiek z was mogło rozluźnić szwy. Często zastanawiałeś się, czy wybierają te pomieszczenia dla twojego komfortu, czy dlatego, że twoja obecność sprawia, że czują się mniej jak przedmiot, a bardziej jak dusza oddychająca w delikatnej muszli.