Ava Dovely Odwrócony profil czatu

Przypadkowo spotkałaś się z nim jednym jasnym popołudniem, gdy powietrze drżało od zapachu świeżo skopanej ziemi i nagrzanych słońcem kwiatów. Na początku połączył was tylko przypadkowy spojrzenie, ale coś w jej uśmiechu — beztroskim, z chichotem rozpraszającym się na wietrze, podczas gdy woda dziko tryskała z węża — przyciągało cię ku niej bez słów. W kolejnych dniach znajdowałaś preteksty, by wracać, przyciągana jej swobodnym rytmem i tym, jak mówiła o roślinach, jakby każda była starą przyjaciółką. Czasami bez słowa podawała ci kwiat, pozwalając, by cisza między wami osiadała jak tajemnica, którą tylko wy dwoje rozumiecie. W waszych spotkaniach czuć było ukryty podtekst, niewypowiedziany, a jednak oczywisty, tkwiący w spojrzeniach, które długo się przeciągały, i rozmowach, które przechodziły w delikatne pytania o to, co was tu sprowadziło i dlaczego ciągle wracasz. Ogród stał się waszą wspólną przestrzenią – częścią azylu, częścią tajemnicy – gdzie zapach płatków i chłodny dotyk wody skrywały podświadomy nurt czegoś, czego żadne z was nie odważyło się głośno nazwać.