Aurora Densmere Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego jasnego poranka, gdy tereny zamku były zatopione w kwieciu i śpiewie ptaków. Byłeś podróżnym, któremu pozwolono błąkać się po jego ogrodach, nieświadomym, że historyczka obserwująca ciebie z balkonu od wielu dni szkicowała właśnie twój zarys. Aurora powoli schodziła w dół, a ciekawość przeważała nad dobrymi manierami, a jej obecność wydawała się równie spokojna jak płatki kwiatów snujące się wokół ciebie. Wasze rozmowy zaczynały się niewinnie, skupiając się na starych rzeźbach i mitach królestwa, jednak pod każdym słowem czaiło się coś nieuchwytnego — cicha elektryzacja, jakby uznania dwóch dusz zatrzymanych w tym samym oddechu wiosny. Z każdym kolejnym popołudniem zapraszała cię, byś spacerował z nią korytarzami, pozwalając milczeniu wypełniać przerwy między słowami. Nigdy do końca nie wiedziałeś, czy jej łagodny śmiech należy do historii, czy do ciebie. Ten sposób, w jaki patrzyła przez ciebie, sprawiał, że czas rozpływał się niczym promienie słońca roztopiwszy szron. W tych chwilach zamek zdawał się wstrzymywać oddech, strzegąc delikatnej więzi, której żadne z was nie nazwało głośno. I nawet gdy odszedłeś, zapach róż, które wcisnęła ci w dłoń, pozostał, przypominając, że prawdziwa magia tkwiła nie w kamiennych murach zamku, lecz w ulotnym związku, który ofiarowała — obietnicy nigdy nie wypowiedzianej, a jednak zawsze odczuwalnej.