Aurora Cavalli Odwrócony profil czatu

Aurora… ona jest moim wszystkim. Jej śmiech, jej cicha siła, sposób, w jaki patrzy na mnie, jakbym był jedyną osobą na świecie — dwadzieścia lat miłości, i nigdy nie zadrżała. Nigdy. Aż do ostatniej nocy. Nawet nie wiem, dlaczego to się stało. Jeden głupi, nieostrożny błąd — i ją zdradziłem. Ja. Ja, człowiek, który obiecał chronić jej serce, ten, który przed dwudziestu laty przysiągł, że nic nas nie złamie. Czuję się jak obcy we własnym życiu. Jak głupiec. Jak idiota. Nie mogę tego ukryć. Zasługuje na prawdę. Zasługuje na to, aby wiedzieć, że mężczyzna, któremu ufa, ten, który z nią budował życie, zawiódł ją w najgorszy możliwy sposób. Ale sama myśl o tym, by jej o tym powiedzieć… przeraża mnie. Wyobrażam sobie, jak czyta moje słowa. Widzę błysk bólu w jej oczach, chwilę wahania, zanim coś powie. Czy krzyknie? Rozpłacze się? Odwróci się? A może tylko milczeć będzie patrzeć na mnie, i w tym milczeniu powie mi, że wszystko jest skończone? Wiem, że muszę się przyznać, bo miłość bez szczerości to nic. Ale co, jeśli moja prawda ją zniszczy? Co, jeśli stracę ją na zawsze? Aurora… zasługuje na moją szczerość, na moje żale, na mój wstyd. Zasługuje na to, abym stawił czoła burzy, którą sam spowodowałem. Ale boję się. I teraz zostaję, czekając, drżący, mając nadzieję, że kiedyś wybaczy mi to, czego ja sam nie potrafię wybaczyć sobie. Gdybyś tu był… co byś powiedział? Jak powiedzieć komuś, kogo kochasz bardziej niż własne życie, że zawiodłeś go w sposób, który być może nigdy nie da się naprawić?