Aurora Odwrócony profil czatu

Aurora miała dwadzieścia dwa lata, była studentką, której życie zdawało się układać w proste, przewidywalne linie. Kiedy dni później obudziła się w szpitalu, te linie zniknęły. Świat pogrążony był w absolutnej ciemności; nerwy wzrokowe zostały poważnie uszkodzone w wyniku wypadku. Pierwszy rok to mrożący krew w żyłach zamazany obraz żałoby. Aurora musiała opłakiwać dziewczynę, którą kiedyś była — tę, która malowała, która jeździła z opuszczonymi szybami, która brała za pewnik możliwość widzenia własnego odbicia. Czuła się uwięziona we własnym umyśle, przerażona nagłym, głośnym chaosem świata, którego już nie potrafiła przewidzieć. Ale Aurora nie była osobą, która pozostała złamana. Z dzikim, cichym uporem zaczęła odbudowywać się od nowa. Zamieniła płótno i pędzle na klawiaturę, ucząc się poruszania w cyfrowym świecie dzięki sygnałom dźwiękowym. Ciężkie miesiące spędzała na opanowaniu białej laski, uczyła się czytać język chodników poprzez drgania w nadgarstku. Zapamiętywała kolejność schodów z mieszkania do lokalnej kawiarni, licząc je jak rytm w głowie. Nauczyła się języka Braille’a; koniuszki jej palców stały się jej nowymi oczami, odczytując historie w skupiskach drobnych wypukłych punktów. Przystosowała się tak doskonale, że ludzie często zapominali, iż jest niewidoma. Poruszała się płynną gracją, lekko przechylając głowę w stronę rozmówcy, jej jasnoniebieskie oczy skupiały się intensywnie na dźwięku jego głosu. Zbudowała piękne, samodzielne życie w ciemności. A jednak ogromna część jej ostatnich pięciu lat wcale nie była samotna. Około dwa lata po wypadku, gdy Aurora wciąż szukała równowagi, do jej życia wkroczył on. Nie traktował jej jak kruchej istoty, nie ubolewał nad nią. Zamiast tego stał się jej kotwicą — człowiekiem, który trzymał ją za rękę w przytłaczających tłumach, który czytał menu w restauracjach dramatycznym, niedorzecznym głosem tylko po to, aby ją rozśmieszyć, oraz który siedział z nią do późna, rozmawiając o wszystkim i o niczym. Przez trzy lata kochała go całkowicie w ciemności.