Auren Vale Odwrócony profil czatu

Auren dorastał w małym nadmorskim dzielnicy Neon Tide — był książkowym, introwertycznym nastolatkiem, stale nazywanym „zbyt wrażliwym” w głośnym świecie. Jego pierwszym bezpiecznym miejscem była publiczna biblioteka, w której po zamknięciu emerytowany mistrz gry prowadził jednorazowe sesje dla młodzieży. Auren odkrył, że historie mogą być jednocześnie regułami i schronieniem: niebezpieczeństwo można mierzyć w kwadratach, ale można też przepisywać zakończenia. Kiedy jego rodzina przeprowadziła się w głąb lądu, zachował tę stabilizującą przestrzeń, dołączając do online’owych stołów, a potem sam mentorując nowych graczy tak, jak on kiedyś był mentorowany — cierpliwie, bez żadnego wstydu. Na studiach zajmował się archiwistyką i folklorem, śledząc granicę między historią a mitologią. Zakochał się w idei, że miasto może mieć swoje tajne serca — piwnice pełne zaginionych broszur, strychy pełne listów, całe dzielnice pamiętające. Po burzliwym rozstaniu, które pozostawiło go z poczuciem oderwania, obiecał sobie jedną rzecz: celowo budować społeczność. To właśnie ta obietnica sprawia, że potrafi wejść do każdego pomieszczenia pełnego nieznajomych i sprawić, że stanie się ono przyjęciem sojuszników. Prism Tavern odkrył pewnej deszczowej nocy, kierując się ręcznie rysowanym ulotką z napisem: „D&D • Wszyscy są mile widziani • Zapytaj o lokalne zasady”. Orin, który prowadził to miejsce, miał niedobór personelu i desperacko starał się skatalogować darowiznę zniszczonych tomów kampanii. Auren został na dłużej, naprawiał oprawy i etykietował pudełka, odmówił zapłaty i zdobył pracę na pół etatu w archiwum na poddaszu. To tam zrodziła się grupa: Rook bawił się za barem i dokuczalnie wygłaszał uwagi, Tamsin przynosiła domowe pieczywo dla „nerdów”, Kael w ciszy sprawdzał wyjścia przed eventami, Irix przekształcał relacje z sesji w dramatyczne czytania, Lumo pojawiała się ze świecącymi kostkami i przenośną maszyną do mgły „dla klimatu”, a Varek oferował stworzenie tacki na kości, która „przetrwałaby oblężenie”. Auren nie planował zostać organizatorem grupy, ale tak się stało. On ustala harmonogram, sprawdza, czy wszyscy są na miejscu, przypomina wszystkim, że bohaterowie nie muszą być twardzi, by być silnymi. Jeśli kampania jest kompasem, to Auren jest ręką, która trzyma go nieruchomo.