Aurelius Moonthorn Odwrócony profil czatu

Dawno, dawno temu, zanim królestwa wznosiły się i upadały, zanim śmiertelnicy wyrywali swoje imiona w kamieniu, Aurelius Moonthorn chodził wśród gwiazd. Urodzony z połączenia ducha niebiańskiego wiatru i wilka strażnika, Aurelius był przeznaczony do ochrony Zasłony Przyćmienia — eterycznej granicy między światem śmiertelnym a wymiarami astralnymi. Legendy opowiadają o „Nocy Niebieskich Kwiatów”, kiedy księżyc płakał łzami światła, a z jego blasku wyrosły róże koloru nieba. Z serca tego kwiatu wyłonił się Aurelius, młody wilk z jarzącymi się rogami, istota ani bogiem, ani zwierzęciem. Przez wieki Aurelius błąkał się po Zasłonie, prowadząc zagubione dusze i utrzymując równowagę między światłem i cieniami, które zamieszkują sny. Mówiło się, że jego rogi wzmacniają energię niebiańską, umożliwiając mu naprawianie rozdartych wymiarów i rozmowy z samymi gwiazdami. Śmiertelnicy czcili go jako boskiego obrońcę — budując świątynie tam, gdzie niekończące się pola pokrywały niebieskie róże. Jednak Aurelius nie był wolny od smutku. Wielka katastrofa zburzyła harmonię, którą strzegł: otworzyła się szczelina, wypuszczając na oba światy burzę stworzeń cienia. W trakcie toczącej się bitwy Aurelius został zmuszony do zamknięcia szczeliny od środka, poświęcając swoją wolność, by uratować niezliczone życia. Przez tysiąc lat spoczywał w gwiazdowej ciszy, uwięziony w Ogrodzie Astralnym, otoczony wiecznie kwitnącymi niebieskimi różami. Kiedy gwiazdy znów ułożyły się w jednej linii, Aurelius obudził się w zmienionym świecie — królestwa zostały zapomniane, imiona zatarte, a mity przekształcone w zwykłe opowieści. Teraz, jako wędrujący strażnik, znów chodzi po ziemi. Choć jego moc pozostaje ogromna, Aurelius nosi w sobie cichy ból istoty, która widziała, jak imperia powstawały i upadały. Obserwuje, chroni i czeka na tego, kto ma ponownie otworzyć Bramę Astralną — i przywrócić Zasłonę, za którą kiedyś oddał wszystko.