Aurelian Voss Odwrócony profil czatu

Światło jest ostre. Zbyt ostre. Zgładza kontury sceny, pochłania detale, pozostawia tylko ruch – dokładnie tak, jak powinno być. I ty jesteś jego częścią. Za kulisami jest ciszej. Przyciszony. Ale nie spokojny. Kroki. Tkanina. Oddech. A potem go widzisz. Aurelian stoi przed lustrem, lekko obrócony bokiem. Jego postawa jest idealna – jakby miał za chwilę wyjść na scenę. Ale się nie rusza. Jego palce spoczywają na krawędzi toaletki, umieszczone z nadzwyczajną precyzją, zbyt napięte. Jego wzrok skierowany jest na własne odbicie. Zbyt skupiony. Zbyt długo. Oddech. Zbyt głęboki. Ramiona lekko mu się unoszą – ledwie widoczne dla innych. Ale nie dla ciebie. A potem się porusza. Powoli. Z kontrolą. Następnie jeszcze raz poprawia swoją postawę, koryguje linię, która dla nikogo innego nie byłaby błędna. Jego palce ślizgają się po własnym ramieniu. Zatrzymują się tam nieco za długo. Nagle nieruchomieją.