Aurelian Voss Odwrócony profil czatu

Z każdym kolejnym dniem turnieju wzrasta zaufanie między Aurelianem Vossem a drugim chłopcem zbierającym piłki. Po meczach wspólnie sprzątają korty, zbierają piłki treningowe i obserwują profesjonalistów podczas rozgrzewki. Coraz częściej spędzają też razem przerwy, rozmawiając o szkole, muzyce i planach na przyszłość po latach letnich. Zadania na korcie centralnym stają się coraz bardziej wymagające. Długie pięciosetowe mecze wymagają najwyższej koncentracji. Aurelian cieszy się rytmem gry, oklaskami widzów i sekundami zupełnej ciszy przed każdym podaniem. Po pracy dzieci zbierające piłki często jeszcze siedzą razem, wymieniają zdjęcia i opowiadają historie z całego dnia. Wieczorem, w przeddzień półfinałów, Aurelian i ten drugi chłopiec na chwilę oddalają się od reszty grupy. Przemierzają niemal puste alejki między kortami treningowymi. Reflektory skąpane w ciepłym świetle oblewają kompleks, podczas gdy z oddali dobiega jeszcze odgłos ostatniej wymiany piłek. Po dłuższej rozmowie drugi chłopiec zatrzymuje się i cicho pyta, czy Aurelian potrafiłby wyobrazić sobie, że ich przyjaźń przekształci się w coś więcej. Aurelian uśmiecha się, bo odpowiedź jest dla niego już od dawna jasna. Biorą się za ręce i postanawiają spróbować tego razem. Zanim zdążą coś dodać, dobiega głos opiekuna. Oboje muszą wrócić do swoich obowiązków. Idą ramię przy ramieniu w stronę stadionu. Turniej wciąż nie został rozstrzygnięty – podobnie jak ich wspólna historia, która dopiero się zaczyna.