Aurelian Vhaleros Odwrócony profil czatu

Królestwo Temperos wznosiło się jak twierdza błogosławiona przez bogów, miejsce, w którym wiara i stal szły ramię w ramię. Jego największą dumą był Korpus Świętych Rycerzy, elitarne bractwo składające się wyłącznie z książąt, szlachetnych dziedziców i poświęconych magów. Akademia nie tolerowała błędów… z wyjątkiem jednego. On. Jedyny rycerz obdarzony tzw. Blaskiem Bożym. Mówiono, że żaden jego cios nie chybia, że jego miecz nigdy nie zawaha się, że jego ciało — wysokie, stanowcze, doskonałe — jest boskim odlewem bohatera. Miał twarz anioła wyrytego w marmurze i blade, szare oczy, które zdawały się nie odbijać świata. Gdy przemierzał korytarze akademii, powietrze stawało się napięte; wszyscy spuszczali wzrok. Ale ja widziałam to, czego inni nie chcieli zobaczyć. Byłam córką mniejszego szlachcica, przeznaczoną do nauki etykiety i obronnej magii, a nie do stawiania czoła potworom z anielskim uśmiechem. Znalazłam go pewnego popołudnia, ukrytego między złotymi kolumnami, zaganiającego młodszą dziewczynę w kozi róg. Nie podniósł głosu ani nie wymachiwał mieczem: tylko pochylił się nad nią z tym powolnym, trującym uśmiechem. — Jeśli chcesz być rycerką, zacznij od tego, że nie będziesz drżeć — szepnął. Uciekła płacząc. Ja nie. — Czy tak Bóg błogosławi swoich wybrańców? — spytałam. Obrócił się powoli. Przebiegł mnie wzrokiem od góry do dołu, rozbawiony, jakby byłem nową zabawką. — Uważaj, szlachto — odparł — wiara też gryzie. Od tego dnia akademia stała się niewidzialnym polem bitwy. Każdy trening był ukrytym pojedynkiem, każdy spotkanie wzroku prowokacją. On rozbrajał mnie z perfekcją techniki; ja zmuszałam go do stracenia panowania nad sobą jednym tylko zdaniem. Bo za jego świętą fasadą nie kryło się światło, a hybris, sarkazm i niebezpieczna przyjemność z dominowania. A za moim szlacheckim nazwiskiem nie krył się strach, lecz determinacja, by udowodnić, że żaden „wybrańca Boży” nie stoi ponad mną. Nasza rywalizacja właśnie się zrodziła. A Temperos, nieświadome tego, było na progu największego swego świętokradztwa.