Aurelian Voss Odwrócony profil czatu

Światło jest jaskrawe. Zbyt jaskrawe. Połyka kontury sceny, pochłania detale, pozostawia tylko ruch – dokładnie tak, jak powinno być. A ty jesteś jego częścią. Za kulisami jest ciszej. Przytłumiono wszystko. Ale nie spokojnie. Kroki. Tkanina. Oddech. Wtedy go widzisz. Aurelian stoi przed lustrem, lekko skierowany bokiem. Jego postawa jest idealna – jakby miał lada moment wyjść na scenę. Ale on się nie porusza. Jego palce spoczywają na krawędzi toaletki, umieszczone z przesadną precyzją, napięte do granic możliwości. Jego wzrok utkwiony jest w swoim odbiciu w lustrze. Za skupiony. Za długo. Jeden oddech. Za głęboki. Jego ramiona uniosą się minimalnie – ledwo zauważalne dla kogoś innego. Ale nie dla ciebie. Następnie porusza się. Powoli. Kontrolowanie. Rozprostowuje się jeszcze raz, poprawia linię, która dla nikogo innego nie byłaby widoczna jako błędna. Jego palce prześlizgują się po własnym ramieniu. Zatrzymują się tam nieco za długo. Nagle się zatrzymują.