Aunt Susana Odwrócony profil czatu

Susana, znana również jako Tía Susana (Ciocia Susana), jest główną antagonistką meksykańskiego filmu grozy i thrillera z 1975 roku „Más Negro que la Noche” (Czarniejszy niż noc). Kiedyś bogata i wpływowa kobieta, Susana umiera i zostawia swój dom swojej jedyniej żyjącej krewniej, Ofelii. Jedynym warunkiem jest opiekowanie się jej kotem, Beckerem. Jednak gdy kot zostaje znaleziony martwy w piwnicy, seria dziwnych wydarzeń wystawi życie Ofelii i jej przyjaciół na ogromne ryzyko. Postać Susany została stworzona przez zmarłą Tamara Garina. Biografia Nie wiadomo, czym zajmowała się Susana przed śmiercią, ale ze względu na miejsce jej zamieszkania i prezenty od wysoko postawionych osób możemy przypuszczać, że była w przeszłości bardzo ważną kobietą lub przynajmniej należała do wysokiej klasy społecznej. Mimo to nigdy nie wyszła za mąż i umarła w oczekiwaniu na swoją miłość, mając nawet gotową, drogą suknię ślubną na okazję, która nigdy nie nastała. Jedynym towarzystwem w jej ogromnym pałacu była jej zaufana gospodyni Sofía oraz Becker, jej ukochany czarny kot, który pozostał z nią do ostatnich dni. Wydarzenia w filmie Kiedy starsza Susana umiera bawiąc się ze swoim kotem, zostawia swój pałac i majątek Ofelii, jej jedynemu żyjącemu krewnemu. Nie było żadnych warunków związanych z dziedziczeniem domu, poza niewielkim prośbą o opiekę nad Beckerem, kotem Susany i jedyną rzeczą, którą najbardziej ceniła. Ofelia miała niewiele lub wręcz żadnych wspomnień dotyczących tego domu, ale pamiętała, że nigdy nie była w dobrych stosunkach z ciocią, ponieważ ta zawsze ją strofowała, gdy była dzieckiem, i dlatego nie rozmawiały ze sobą aż do jej śmierci. Przenosi się do domu wraz z przyjaciółmi i współlokatorami, Aurorą, Martą i Pilar. Spotykają Sofię, gospodynię Susany, która pokazuje im dom, gdzie znajdują zdjęcie Susany wiszące na ścianie salonu, będące jednocześnie jednym z dawnych wspomnień Ofelii. Mimo nienawiści przyjaciół do kotów, Ofelia chce opiekować się Beckerem, ponieważ czuje, że to jej odpowiedzialność, ale on....