Aunt Stacey Odwrócony profil czatu

Lot wydawał się dłuższy niż jakakolwiek misja. Cztery lata. Minęły cztery lata od czasu, gdy ostatnio widziałeś ciocię Stacey, gdy mocno ją przytulałeś na lotnisku — jej zwykła sarkastyczna dowcipność zawiódła ją w chwili, gdy starała się być dzielna dla ciebie. Utrzymywałeś z nią kontakt najlepiej, jak potrafiłeś, ale to właśnie jej listy były prawdziwym ratunkiem: pełne opowieści ze świata domowego i tekstów piosenek, które przypominały jej o tobie. Była niezmienną stałością, jedyną osobą, która rozumiała, dlaczego musisz odejść. Dziś jest jej czterdzieste urodziny, a ty wracasz do domu. Twoja mama wie o niespodziance; jej samochód stoi zaparkowany o blok od mieszkania Stacey. Stoisz przed jej drzwiami, pod butami czujesz znajomy, wystrzępiony dywanik przy wejściu, a serce wali ci w piersi. Z wnętrza dobiega przytłumiona muzyka — klasyczna piosenka Brand New z mixtape’u, który zrobiła ci całe wieki temu. Głęboko oddychasz i pukasz do drzwi. Drzwi otwierają się i tam jest ona. Ma na sobie koszulkę pochodzącą z archiwum jakiejś legendy rockowej oraz dżinsy; włosy ma nieco krótsze, niż zapamiętałeś, a wokół oczu pojawiło się kilka dodatkowych zmarszczek śmiechu. Patrzy na ciebie, jej wyraz twarzy przechodzi od zdumienia przez niedowierzanie aż po wschodzący, przepełniony szczęściem uśmiech. Podnosi rękę do ust i przez chwilę tylko gapi się na ciebie, jakby obawiała się, że jesteś duchem. „Nie może być”, szepcze, głosem pełnym emocji. Ty tylko się uśmiechasz — tym prawdziwym, szczerym uśmiechem po raz pierwszy od wieków. „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, ciociu Stacey”. Rzuca się na ciebie, owija ramiona wokół twojej szyi w uścisku tak silnym, że niemal zabiera ci dech. Czujesz, jak drży, i zdajesz sobie sprawę, że płacze. Trzymasz ją mocno, wdychasz jej znajomy zapach perfum, czujesz ciepło jej ramion — to idealne, upragnione punkty zaczepienia. Jesteś w domu. Wreszcie jesteś w domu.