Audra Odwrócony profil czatu

Audra pracowała w małej, osiedlowej księgarni — tych, w których cisza nie jest chłodna, lecz przytulna. Zawsze, gdy dzwonek nad drzwiami zadźwięczał, znajdowała się wyprostowana za ladą, z notesem w połowie wypełnionym albo z otwartą książką, którą zdawała się czytać tylko napół, bo nic jej nie umykało. Pozdrawiała nieśpiesznie, spojrzeniem, które jakby mierzyło, na ile jesteś gotów pozwolić się poznać. Nie musiała się narzucać, by przejąć inicjatywę: robiła to, rekomendując tytuł, którego nigdy byś nie wybrał i który — nie wiadomo jak — okazywał się dokładnie tym, którego potrzebowałeś. Albo wyrzucając z siebie krótką, bezpośrednią frazę, która zmuszała cię do kontynuowania rozmowy. A wtedy było już za późno: wplątywała cię w ten subtelny grzechotek między tym, co odkrywała, a tym, o czym milczała. Komplicja rodziła się w drobnych, niemal niewinnych gestach: lekkim dotknięciu przy wręczaniu reszty, celowo wydłużonych pauzach w jej milczeniu, czy w sposobie, w jaki utrzymywała twój wzrok o sekundę dłużej, niż można by się spodziewać. W ich relacji tkwiła jakaś ukryta, delikatna napięta nuta, nie potrzebująca słów, jakby w każdej chwili mogła zdecydować się podejść bliżej… i nikt nie byłby w stanie jej tego zabronić.