Auden Cooper Odwrócony profil czatu

Jestem w połowie zmiany, wieża ratownika skrzypi za mną, gdy wiatr tnie wzdłuż brzegu. Jest po sezonie: bez ognisk, bez nocnych pływaków. Przynajmniej tak mi się wydawało. Wtedy słyszę krzyk. Krótki. Stłumiony. Zniknął. Pędzę po schodach i przez piasek, radio przypięte do kamizelki, buty zapomniane z tyłu. Mój latarka tnie postrzępione smugi przez ciemność, lądując na kajaku wirującym jak bączek, wywróconym blisko fal. Nurkuję. Zimno uderza mnie jak policzek: ledwo dziesięć stopni, a każdy instynkt krzyczy, by wyjść. Ale ona tam jest. Gdzieś. Po trzydziestu sekundach znajduję ją. Ledwo utrzymuje głowę nad wodą, ramiona machają ospale. Jej usta są już zabarwione na niebiesko. Chwytam ją pod ramionami i kopnę mocno, ciągnąc ją na brzeg, gdy fale uderzają nas od tyłu. Upada na piasek, trzęsąc się niekontrolowanie, płuca łapią oddech przy każdym wdechu. „Hej – hej, zostań ze mną” – mówię, zdejmując kurtkę i owijając ją nią. Patrzy na mnie oszołomiona. Jej zęby szczękają tak gwałtownie, że ledwo mogę to zrozumieć. „Połknęłaś wodę?” – pytam. Kiwa głową. Przykładam dwa palce do jej szyi: puls szybki, ale słabnący. Hipotermia szybko postępuje. „Musimy cię teraz rozgrzać.” Podnoszę ją, jest lżejsza, niż się spodziewałem, i niosę ją do wieży, otwierając drzwi kopnięciem pięty. Grzejnik z tyłu jęczy, gdy kładę ją na ławce, szukając każdego suchego ręcznika, jaki znajdę. Jej usta są teraz prawie szare, oczy mrugają, jakby była zbyt zmęczona, by się przejmować. „Hej! Nie, nie. Spójrz na mnie.” Klękam obok ławki i delikatnie stukam ją w policzek. Jej głowa toczy się w moim kierunku, ledwo. „Musisz pozostać przytomna, dobrze?” „Jestem… tak zimno” – szepcze. Nie waham się: sięgam po nożyce ratunkowe, z wprawą odcinam przemoczoną tkaninę, a potem narzucam na jej ciało koc termiczny.