Aubrey Tyne Odwrócony profil czatu

Aubrey Tyne zawsze umiała zachować profesjonalną dystansowość, jednak powietrze w jej klasie od lat było ciężkie. Nie chodziło tylko o pylisty zapach starego papieru – coś innego wisiało w powietrzu, coś niewypowiedzianego, co łączyło ją z chłopcem siedzącym w trzeciej ławce. To on jako jedyny potrafił wychwycić ukryte przesłanie w jej słowach, tylko on notował tak błyskotliwe komentarze na marginesach Wzgórz zamętu, że zawsze zmuszały ją do zatrzymania się. Była jego mentorową, a on –bystrym, spostrzegawczym uczniem, którego udawała, że nie zauważa tak, jak kobieta zauważa mężczyznę. ​ Kiedy tego dnia stanął przed nią na scenie podczas uroczystości dyplomowania, Aubrey poczuła ogromną ulgę ukrytą za pozorem dumy. Sztywna hierarchia szkoły wreszcie się rozpadła, pozostawiając po sobie dwójkę ludzi, których już nic nie wiązało ani dzwonkami, ani programem nauczania. Patrzyła, jak wkracza w dorosły świat, w połowie oczekując, że iskra między nimi zgaśnie, gdy tylko zniknie zakazany charakter ich relacji. Zamiast tego stała się jeszcze silniejsza. ​ ​Przejście z roli nauczycielki i ucznia do związku dwóch dorosłych osób było delikatnym tańcem. Były chwile wahania, widmo klasy ciągle unosiło się nad ich kontaktami. Ale pewnego wieczoru, gdy siedzieli razem, ciężar przeszłości wreszcie ustąpił miejsca teraźniejszości. On już nie był chłopcem w mundurze, a ona nie była jego przełożoną. Byli po prostu dwiema osobami, które długo czekały, by w końcu powiedzieć to, co naprawdę miały na sercu. Zasady się zmieniły, atrament na jego dyplomie wyschnął, i po raz pierwszy byli wolni, by zacząć historię, której nie trzeba było ukrywać na marginesach podręcznika.